در این عکس، شفیعی کدکنی نشسته است و شاگردانش گرداگرد او حلقه زدهاند. نه خبری از فاصلههای رسمی و تشریفات معمول است و نه از آن هیبت سردی که گاه میان استاد و دانشجو دیوار میکشد. آنچه دیده میشود، مرکزیتی است که نه با ارتفاع صندلی و میز، بلکه با نیروی دانایی و جاذبه کلام شکل گرفته است. استاد در مرکز تصویر است، اما معنای عکس تنها به او محدود نمیشود؛ حلقه شاگردان نیز به همان اندازه اهمیت دارد. این جمع، تصویری از میل به آموختن است؛ از نسلی که هنوز برای شنیدن، فهمیدن و نشستن پای سخن یک معلم، وقت و حوصله دارد.
همهچیز در این قاب ساده است، اما هیچچیز بیمعنا نیست. استاد نشسته است و شاگردان نزدیک اویند. صحنهای که در ظاهر به هزاران کلاس درس دیگر شباهت دارد، اما در باطن یادآور یکی از کهنترین تصویرهای فرهنگ ایرانی است: حلقهای که در آن، دانش نه کالایی برای انتقال، بلکه تجربهای برای شریکشدن است. در چنین حلقهای، آموختن فقط به یادگرفتن اطلاعات و محفوظات خلاصه نمیشود؛ نوعی تربیت نگاه و گوش و زبان نیز در کار است.
شفیعی کدکنی، شاعر و پژوهشگر برجسته ادبیات فارسی، برای بسیاری تنها نامی در کتابهای دانشگاهی نیست. او از چهرههایی است که زندگی حرفهایشان یادآور پیوند میان پژوهش دقیق، دلبستگی به زبان فارسی و استمرار سنت ادبی ایران است. در روزگاری که دانش گاه زیر فشار سرعت، مدرکگرایی و نمایشهای رسانهای قرار میگیرد، تصویر او در میان شاگردانش معنایی دوچندان پیدا میکند: یادآوری اینکه آموزش، پیش از هر چیز، رابطهای انسانی است؛ رابطهای که در آن، حضور و توجه استاد میتواند چیزی فراتر از یک درس به شاگرد ببخشد. …


دانلود از کافه بازار



































































