بازار
سال‌هاست بزرگان این فرقه دوگانه دخالت و عدم دخالت دراویش در سیاست را مطرح کرده و مدعی‌اند که درویشی ربطی به سیاست ندارد، اما درویش به عنوان فرد می‌تواند در سیاست دخالت کند؛ دوگانه‌ای توأم با تناقض و پارادوکس.
امروزه اگر نگاهی به عملکرد این فرقه بیندازیم، فارغ از همه بدعت‌ها و انحرافات اعتقادی و فقهی که در مبانی آن وجود دارد، شاهد عدم صداقت در همین شعار ادعایی هستیم؛ فرقه‌ای که در زبان یک چیز می‌گوید و در عمل، رفتاری دیگر در پیش می‌گیرد. این سیاست دوگانهِ اعلامی و اعمالی، در موضوعات مختلف ـ از جمله درباره ورود و دخالت دراویش در سیاست ـ به‌روشنی قابل مشاهده است.
گردانندگان فرقه ادعای عدم دخالت می‌کنند، اما در عمل، ماهیت این فرقه صوفیانه به یک حزب و پاتوق سیاسی تقلیل یافته است. در طول تاریخ، نمونه‌های متعددی از رفتارهای سیاسی این فرقه ـ چه پیش از انقلاب اسلامی و در دوران رژیم پهلوی و چه در نوع ارتباطات و تعاملات سیاسی آن ـ وجود دارد.
به‌صورت گذرا می‌توان به نقش برخی وابستگان این جریان در مناصب حکومتی آن دوره اشاره کرد؛ از منوچهر اقبال، نخست‌وزیر وقت، تا نعمت‌الله نصیری، رئیس سازمان مخوف ساواک. همچنین از افرادی چون عبدالحسین تیمورتاش (جلاد بی‌رحم پهلوی) و بختیار نیز در این زمینه نام برده می‌شود.
نکته قابل توجه آن است که با پیروزی انقلاب اسلامی نیز همین رفتار دوگانه استمرار یافت. این‌بار بزرگان فرقه شعار عدم دخالت در سیاست را برجسته کردند، اما در عمل، رفتارهایی با رویکرد سیاسی تند از خود نشان دادند. در این چارچوب، عدم دخالت عملاً به عدم همراهی با نظام و انقلاب تعریف شد؛ در حالی که کنشگری سیاسی در تقابل با آن، استمرار داشت.
به بیان دیگر، فعالیت سیاسی وجود دارد، اما در جهت مخالفت با نظام و انقلاب و نه همراهی با آن. از این‌رو، در طول بیش از چهار دهه، این فرقه نه‌تنها همراهی … …
