بازار
می‌توان این اتفاق را صرفا لغزشی دیپلماتیک تلقی کرد، اما بهتر است آن را نشانه‌ای معنادار از وضعیت موجود دانست. پنج سال پس از بازگشت طالبان به کابل، همه بازیگران عمده خارجی که با این گروه تعامل دارند، روابط خود را بر اساس ملاحظات محدود و اختصاصی پیش می‌برند و هیچ‌یک از آنها این تعامل را به مسئله‌ای گره نزده‌اند که بیش از هر عامل دیگری ثبات منطقه را تهدید می‌کند: فعالیت گروه‌های مسلح مستقر در خاک افغانستان. طالبان نیز به نتیجه‌ای منطقی رسیده‌اند؛ وقتی دسترسی دیپلماتیک، به‌رسمیت‌شناختن و همکاری‌های فنی، بدون هیچ امتیاز متقابلی در اختیارشان قرار می‌گیرد، دلیلی ندارند حتی با درج یک جمله در بیانیه مشترک موافقت کنند. سه پایتخت، سه رویکرد محدود
روسیه بیش از دیگران در مسیر تعامل با طالبان قرار دارد. مسکو در سال ۲۰۲۵ نام طالبان را از فهرست سازمان‌های تروریستی خود خارج کرد و به نخستین کشوری تبدیل شد که حکومت این گروه را به‌طور رسمی به‌رسمیت شناخت. در ماه مه ۲۰۲۶، سرگئی شویگو، دبیر شورای امنیت روسیه، از شکل‌گیری یک مشارکت «عمل‌گرایانه» و «کامل» میان مسکو و کابل سخن گفت و بنا بر گزارش‌ها، در همان ماه توافق‌نامه‌ای برای همکاری‌های فنی ـ نظامی با ملا محمد یعقوب، وزیر دفاع طالبان، امضا کرد. …
