نتانیاهو و آیزنکوت؛ انتخاب میان دو شیوه حکمرانی - دیپلماسی ایرانی

دیپلماسی ایرانی: انتخابات پارلمانی اسرائیل در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۶ تنها رقابتی میان دو شخصیت سیاسی نیست. پس از حمله هفتم اکتبر ۲۰۲۳ و سال‌ها جنگ، این انتخابات به آزمونی برای بازتعریف رابطه دولت، نهادهای امنیتی و جامعه تبدیل شده است. بنیامین نتانیاهو، رهبر حزب لیکود، برای حفظ قدرت در برابر گادی آیزنکوت، رئیس پیشین ستاد کل ارتش و رهبر حزب تازه‌تأسیس «یاشار»، قرار گرفته است. رقابتی که نشان می‌دهد بی‌اعتمادی عمومی به حاکمیت، به یکی از تعیین‌کننده‌ترین متغیرهای سیاست اسرائیل بدل شده است.

این نخستین انتخابات سراسری پس از هفتم اکتبر است؛ رویدادی که نه‌تنها امنیت داخلی اسرائیل را تغییر داد، بلکه پرسش‌هایی بنیادین درباره مسئولیت سیاسی، کیفیت رهبری و کارایی نهادهای امنیتی پیش کشید. محورهای اصلی کارزار انتخاباتی شامل پاسخ‌گویی درباره شکست امنیتی هفتم اکتبر، مدیریت جنگ در غزه، بحران هزینه زندگی، وضعیت دستگاه قضایی و مناقشه دیرپای معافیت بخشی از جامعه ارتدوکس از خدمت سربازی است.

در چنین فضایی، انتخابات فقط بر سر ادامه یا پایان دوران نتانیاهو نیست؛ بر سر این هم هست که اسرائیل به سمت بازسازی اعتماد نهادی و مدیریت فنی‌تر بحران‌ها حرکت می‌کند یا همچنان سیاست خود را در چارچوب قطب‌بندی‌های ایدئولوژیک و ائتلاف‌های راست‌گرا ادامه می‌دهد.

نتانیاهو همچنان باتجربه‌ترین و اثرگذارترین بازیگر سیاست اسرائیل است. طولانی‌ترین دوره نخست‌وزیری در تاریخ این رژیم، مهارت در ائتلاف‌سازی، تسلط بر رسانه و توانایی تعریف دستورکار امنیتی، مهم‌ترین سرمایه‌های او هستند. اردوگاه او از لیکود، احزاب راست افراطی و احزاب فوق‌ارتدوکس تشکیل شده است؛ ترکیبی که به او امکان می‌دهد حتی با کاهش محبوبیت شخصی، در مذاکرات تشکیل دولت موقعیت قابل‌توجهی حفظ کند.

استراتژی نتانیاهو بر دو رکن استوار است: برجسته‌سازی تهدیدهای خارجی، به‌ویژه ایران و گروه‌های مقاومت و معرفی خود به‌عنوان تنها رهبری که می‌تواند در شرایط پیچیده امنیتی از منافع اسرائیل دفاع کند. این رویکرد در بحران‌های امنیتی کارآمد است، اما او را در برابر انتقاد درباره ناکامی‌های اطلاعاتی، نبود راهبرد سیاسی پس از جنگ و تشدید شکاف‌های داخلی آسیب‌پذیر می‌کند. …