بازار
شوک ورود به اروپا
ستاره در یک مصاحبه درباره روزهای حضورش در ایران می‌گوید: «در ایران شرایط برای دخترها آسان نبود و فوتبال بازی کردن دختری در کوچه با پسرها غیرعادی بود. با اینکه واقعا بچه بودیم موهایم را پسرانه می‌زدم تا فکر کنند پسرم و کاری به کارم نداشته باشند. از وقتی که یادم هست از آن دخترهایی نبودم که با عروسک باربی سرگرم می‌شوند. من عاشق توپ فوتبال بودم».
ستاره هر طور شده فوتبال بازی کرد، در هفده سالگی اولین قرارداد رسمی‌اش را امضا کرد، با پیراهن ملوان انزلی و سپس شیراز در لیگ برتر زنان درخشید و ۲۱ بار هم با پیراهن تیم ملی زنان ایران به میدان رفت.
اما ستاره در ۲۳ سالگی، حبیب‌زاده در روزهایی که در اوج جوانی باید اوج فوتبالش به عنوان فوتبالیست می‌بود تصمیمی بزرگ گرفت: ترک خانواده، پیراهن تیم ملی و مهاجرت به امید رسیدن به فوتبال حرفه‌ای‌تر زنان در اروپا. ستاره به امید حرفهای شدن به اروپا رفته بود ولی وقتی پایش به هلند رسید، واقعیت مثل آواری سنگین روی سرش ریخت. هلند آن روزها در فوتبال زنان اصلا حرفهای نبود. حبیب‌زاده می‌گوید: «رفتن به اروپا برایم یک شوک روحی ویرانگر بود. در ایران بازیکن تمام‌وقت بودم، امکانات داشتم و تامین بودم. فکر می‌کردم در اروپا همه چیز ده پله بالاتر است، اما درست برعکس بود. بازیکنان بومی که پیش پدر و مادرشان زندگی می‌کردند با چندصد یورو سر می‌کردند و تمرین می‌رفتند، ولی من تک و تنها باید خرج اجاره‌خانه، قبض گاز و خوراکم را می‌دادم. بازی در بالاترین سطح بدون درآمد کافی محال بود .»
این شرایط سخت، ستاره را وادار کرد مسیرش را از نو طراحی کند. او قید بازی در سطح اول را زد و به دسته‌های پایین‌تر رفت تا با تمرینات شبانه بعد از شیفت کاری، تمام انرژی‌اش … …
