بازار
خبر درگذشت حسن حبیبی برای جامعه فوتبال ایران تلخ بود. شما که سال‌ها شاگرد ایشان بودید، از روزهای پایانی زندگی استاد بگویید.
آقا حسن مدتی بود که با مشکلات جسمانی دست‌وپنجه نرم می‌کردند. نارسایی قلبی داشتند و ریه‌هایشان هم بسیار اذیتشان می‌کرد. در روزهای پایانی عمرشان به آلزایمر نیز مبتلا شده بودند. حدود یک هفته در بیمارستان شریعتی بستری بودند، اما تصمیم گرفتیم تا زمان مشخص شدن وضعیتشان اطلاع‌رسانی نکنیم. سرانجام دوشنبه‌شب قلبشان برای همیشه از تپش ایستاد. برای من اتفاق بسیار تلخی بود. احساس کردم برای دومین‌بار پدرم را از دست داده‌ام.
شما از سال ۱۳۵۳ شاگرد حسن حبیبی بودید. چه خاطراتی از آن سال‌ها و حضور در باشگاه پاس دارید؟
از سال ۱۳۵۳ افتخار شاگردی ایشان را در باشگاه پاس داشتم. پاس آن روزها فقط یک باشگاه فوتبال نبود، بلکه مکتبی برای تربیت بازیکن و انسان بود. آقا حسن استاد بسیاری از فوتبالیست‌های دهه‌های ۶۰ و ۷۰ بودند و برای فوتبال ایران زحمات زیادی کشیدند. اختلاف سنی ۱۶ سالهای میان ما وجود داشت، اما رابطه‌مان همیشه فراتر از مربی و بازیکن بود.
این ارتباط پس از پایان دوران بازیگری هم ادامه داشت؟
بله، ارتباط بازیکنان و مربیان قدیمی پاس همچنان برقرار است. هر ماه دورهمی داشتیم و آقا حسن هم به‌عنوان استاد و بزرگ جمع، مانند پدری همه ما را کنار هم جمع می‌کردند. گاهی تعداد حاضران به ۶۰ تا ۷۰ نفر می‌رسید. البته تعدادی از دوستان و بزرگانمان مانند استاد محمد رنجبر، محمود یاوری و فرامرز ظلی را نیز از دست داده‌ایم. این جمع‌ها فرصتی بود تا خاطرات گذشته را زنده نگه داریم و کنار استادمان باشیم.
حسن حبیبی چه ویژگی‌هایی داشت که تا این اندازه مورد احترام اهالی فوتبال و حتی مدیران کشور بود؟ …
