بازار
«دوتار ساز دل است. هیچ‌کس از عبارت دوتارنوازی استفاده نمی‌کند و همه می‌گویند «دوتارزنی». دوتار را می‌زنند ولی بقیه سازها را می‌نوازند. دوتار یک جور فریاد است اما این زدن به معنای خشونت نیست. بیشتر جوشش و عصیان روح است. روال دوتار زدن این‌گونه است که از یک دعوا شروع و به آشتی ختم می‌شود.» پورعطایی این جملات را در مصاحبه‌هایش بارها به زبان آورده بود.
دوتار در جهان هنری پورعطایی صرفا یک ساز نبود؛ بخشی از شیوه بیان احساس، روایت و تجربه زیسته مردم خراسان بود. با این حال نباید این هنرمند را لزوما خالق اولیه «نوایی» معرفی کرد؛ چرا که این قطعه در سنت موسیقی خراسان ریشه دارد و در روایت‌های مختلف، با صورت‌ها و اجراهای متفاوت شنیده شده است.
پورعطایی، علاوه‌بر اجرای موسیقی در برخی فیلم‌ها و سریال‌ها نیز حضور داشت و با پروژه‌های سینمایی در زمینه موسیقی و نوازندگی همکاری می‌کرد. یکی دیگر از وجوه قابل توجه کارنامه پورعطایی، حضور او در مجالس شاهنامه‌خوانی و اجرای روایت‌های حماسی با دوتار بود.
اما غلامعلی پورعطایی بعد از ۱۲ سال چه چیزی برای موسیقی خراسان و ایران به جا گذاشته است و چرا هنوز از او یاد می‌کنیم؟ غفور محمدزاده ـ خواننده، نوازنده و پژوهشگر موسیقی خراسان ـ در پاسخ به این پرسش به ایسنا می‌گوید: «هنری که مبتنی بر ذات اصیل انسانی باشد هیچگاه نمی‌میرد و همیشه ماناست. هنری که بر خاسته از فطرت الهی است همیشه زنده است. میراث پورعطایی مجموعه‌ای از الحان و نواهایی است که از درون متن زندگی مردم سرچشمه گرفته و این الحان تا زندگی جریان دارد زنده است. میراث پورعطایی نواهایی است که در آیین تولد خوانده می‌شود. نواهایی که در آیین‌های سوگ و … …
