بازار
واقعیتی که دیگر به یک اتفاق موردی محدود نمی‌شود و به نظر می‌رسد به بخشی از فرهنگ بیمار شبکه‌های اجتماعی تبدیل شده است، فرهنگی که در آن حتی خبر مرگ انسان‌ها نیز می‌تواند ابزاری برای جذب مخاطب، افزایش بازدید و بالا بردن تعداد لایک و کامنت باشد.
شایعه درگذشت مهدی فخیم‌زاده اولین نمونه از این دست نیست و احتمالا آخرین هم نخواهد بود.
طی سال‌های گذشته بارها خبرهای کذب درباره فوت یا وخامت حال بازیگران، خوانندگان و چهره‌های شناخته‌شده منتشر شده است، از هنرمندان پیشکسوت گرفته تا چهره‌هایی که حتی در اوج فعالیت حرفه‌ای خود بوده‌اند.
تقریبا هر بار نیز نتیجه یکسان است، خانواده و دوستان با نگرانی تماس می‌گیرند، خود هنرمند ناچار می‌شود مقابل دوربین ظاهر شود و ثابت کند هنوز زنده است، و چند ساعت بعد هم صفحه منتشرکننده، بدون کوچک‌ترین مسئولیتی، سراغ شایعه بعدی می‌رود.
پرسش اینجاست که چرا چنین خبرهایی تا این اندازه زیاد شده‌اند؟ پاسخ را باید در اقتصاد توجه جست‌وجو کرد، جایی که ارزش یک محتوا نه با صحت آن، بلکه با تعداد کلیک، بازدید و تعاملش سنجیده می‌شود.
الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی به محتوایی پاداش می‌دهند که احساسات شدید ایجاد کند و هیچ خبری به اندازه خبر مرگ یک چهره شناخته‌شده، مخاطب را وادار به توقف، کلیک یا گذاشتن کامنت نمی‌کند.
همین ساز و کار باعث شده برخی صفحات اینستاگرامی، آگاهانه یا ناآگاهانه، مرز میان اطلاع رسانی و فریب را از بین ببرند.
در واقع، بسیاری از این صفحات رسانه نیستند، کارخانه تولید واکنش‌اند. هدف آنها انتشار خبر نیست، بلکه شکار چند هزار لایک، صدها کامنت و افزایش بازدید است.
اگر شایعه تکذیب شد، اتفاق خاصی نمی‌افتد، نهایتا پست حذف می‌شود یا توضیحی کوتاه منتشر می‌کنند و همه چیز تمام می‌شود. اما سود اصلی، یعنی افزایش دیده شدن صفحه، از قبل به دست آمده است. …
