«شمع و چراغارو روشن کنین، امشب عروسی داریم»

عصر ایران ؛ فردین علیخواه * ـ  وقتی این قسمت از ترانه قدیمیِ شاهرخ، به نام «عروسی» را می‌شنوم، فکر می کنم چراغ در خانه دیگر فقط چراغ نیست. انگار کسی دارد به خانه خبر می‌دهد که امشب قرار است اتفاق مهمی رخ دهد. باید خانه را روشن کرد، باید چیزی را از تاریکی بیرون آورد، باید مهمان‌ها بفهمند این خانه امشب با شب‌های دیگرش فرق دارد.

 چراغ در خانه همیشه برای دیدن نیست. عروسی و عزا، هر دو به شکلی ناگسستنی با نور و چراغ گره خورده‌اند. برای هر دو، خانه و محل برگزاری مراسم جور دیگری روشن می‌شود؛ چراغ‌ها خبر می‌دهند که این شب، شبی معمولی نیست. یک‌بار نور برای آمدن، شادی و شروع یک زندگی تازه است و بار دیگر برای بدرقه، سوگ و رفتنِ کسی. انگار چراغ فقط روشنایی مراسم نیست؛ خودش بخشی از اعلام آن است.

روزی در استخر با مردی هم‌صحبت شدم که با همسرش اختلاف داشت. او از همسرش خواسته بود محل کارش را زودتر ترک کند و قبل از او به خانه بیاید. خواسته‌اش کمی عجیب به نظر می‌رسید. می دانید چه می خواست؟ اینکه وقتی خودش به خانه می‌رسد، چراغِ خانه روشن باشد. روی چراغ تأکید خاصی داشت. می گفت وقتی به خانه نزدیک می‌شود، ابتدا از کوچه به پنجره ها نگاه می‌کند. اگر چراغ روشن بود، دلگرم می شود که کسی منتظرش است. 

چراغ روشن برایش فقط روشنایی خانه نبود؛ انگار نشانه‌ای بود از اینکه خانه‌ای دارد و خانواده‌ای که در آن، کسی منتظر آمدنش است. چراغ برایش نشانه حیات خانه بود، آن هم در شب که دیگر نوری وجود ندارد. اما چیزی که وضعیت را بدتر کرده بود این بود که یک روز چراغ روشن بود و او با خوشحالی به خانه آمده بود. خیال کرده بود این بار حرفش زمین نمانده و همسرش زودتر به خانه برگشته است. اما وقتی وارد خانه شد، فهمید که همسرش صبح، بعد از رفتن او، چراغ را روشن گذاشته بود تا حرف او زمین نیفتد و به شکلی او را فریب دهد. چراغ روشن بود، اما کسی منتظر مرد نبود.

شاید تلخی ماجرا همین‌جا بود؛ چراغ دروغ نگفته بود. روشن بود، اما نه برای آن معنایی که مرد از آن انتظار داشت. به دلیلی دیگر روشن مانده بود. …