حمله‌های همه‌جانبه، انسداد مرزها و توقیف محموله‌های حیاتی نظیر کشتی حامل ملزومات دیالیز ، زنجیره تامین اقلام پزشکی ایران را به پرتگاه کشانده است. در چنین شرایطی، انتظار بحران‌زدایی از سازمان جهانی بهداشت و فدراسیون بین‌المللی صلیب سرخ، با واکنشی سرد، بوروکراتیک و بی‌اثر روبه‌رو شده است.
به جای اعمال فشار دیپلماتیک بازدارنده و ایجاد کریدورهای امن پرواز و ترابری، این سازمان‌ها به صدور بیانیه‌های تعارف‌آمیز و ارسال قطره‌چکانی محموله‌های نمادین بسنده کرده‌اند. نقض آشکار موازین بنیادین؛ پشت پا زدن به حقوق بین‌الملل بشردوستانه
این انفعال مرگبار در حالی است که چارچوب‌های دقیق حقوق بین‌الملل، هیچ بهانه‌ای برای این بی‌عملی باقی نگذاشته است. بر اساس ماده ۲۳ کنوانسیون چهارم ژنو (مصوب ۱۹۴۹)که دولت ایران نیز الحاق به آن را در سال ۱۳۳۴ پذیرفته است طرف‌های مخاصمه و نهادهای ناظر بین‌المللی مکلفند اجازه عبور آزاد کلیه محموله‌های دارویی، اقلام بهداشتی و وسایل ضروری برای غیرنظامیان را تضمین کنند.
علاوه بر این، روح حاکم بر اساسنامه سازمان جهانی بهداشت و وظایف ذاتی کمیته بین‌المللی صلیب سرخ به‌عنوان میانجی بی‌طرف، ایجاب می‌کند که در برابر توقیف و انسداد تجهیزات حیاتی بیماران سکوت نکنند. با این حال، کارنامه عملیاتی این نهادها نشان می‌دهد که در آزمون حفاظت از جان بیماران خاص، دیالیز و سرطانی، نمره‌ای جز مردودی نگرفته‌اند. …
دانلود از کافه بازار
