بازار
در اکوسیستم امروز پلتفرم‌ها که تلاش می‌شود بیشتر با تولید مدام تشنج و حاشیه، رسوایی‌های طراحی‌شده و زردنویسی و... سروصدا کرد و مورد «توجه» قرار گرفت؛ اما محمدرضا گلزار از سلبریتی‌هایی هست که در این دو سه دهه، تلاش کرده از طریق «انضباط شخصی مدیریت شده» برند شخصیتی خود را بسازد و پیش ببرد. گلزار در تمام این سال‌ها هوشمندانه، مهندس بی‌نقص برند خویش بوده است. ورزش مداوم، دوری از دخانیات، لحنی موقر، پرهیز از رادیکالیسم و خلق چهره‌ای سلیم و خانواده‌پسند. این خودداری و انضباط، تصادفی نیست؛ این دقیقاً همان «سرمایه‌ی نمادینی» است که به او انعطاف‌پذیری می‌بخشد. همین تصویر پالوده است که به او اجازه می‌دهد به شکلی ارگانیک هم در ویترین رسانه‌ی رسمی بنشیند، هم ستاره‌ی سریال‌های شبکه نمایش خانگی باشد، هم سکان‌دار یک فدراسیون ورزشی شود و هم تابلوی تبلیغاتی برندهای تجاری بزرگ. انضباط شخصی او کارآمدترین ابزار برای حداکثرسازی سود همان بازار است.
اما مسئله گلزار اتفاقا چیزی است که در پی گفتگوی اخیرش با امیرحسین قیاسی مجدد تأکید شد. جایی که قیاسی از رنج اقتصادی جامعه و تناقض آن با نمایش بی‌پروای زیست لاکچری می‌پرسد و گلزار، بدون لکنت و با اعتمادبه‌نفس، پاسخ می‌دهد: «کسی که 26 سال کار کرده و تلاش کرده، طبیعی است که بخشی از آن زندگی را به نمایش بگذارد... اگر شرایط مردم نامناسب است، پس باید همه در شرایط نامناسب باشند؟! چرا از موفقیت دیگران ناراحت می‌شویم؟!»
مسئله بنیادین ما با پدیده گلزار، نقد اخلاقی مصرف تفاخرآمیز یا سبک زندگی شخصی او نیست؛ مسئله دقیقاً در نقطه‌ای شکل می‌گیرد که او سازوکارهای کلانِ تولید برند و انباشت سرمایه را انکار می‌کند و با تقلیل آن به «تلاش فردی» و «ایمان شخصی»، دست به «طبیعی‌سازی (Normalization) نابرابری» می‌زند.
هر موقع که از سبک‌زندگی لاکچری و زیست سرمایه‌دارانه او به عنوان نماد موفقیت و شهرت پرسش می‌شود، تلاش دارد این موقعیتِ استثنایی را محصولِ خالصِ «26 سال کار و تلاش» معرفی کند. این استدلال، همان چیزی است که مایکل سندل در نقد نظم معاصر، آن را «استبداد شایسته‌سالاری» (The Tyranny of Merit) می‌نامد.
منطق شایسته‌سالاری کاذب به برندگان سیستم اجازه می‌دهد باور کنند تمام دستاوردهایشان، ثمره مستقیم عرق‌ریزان، استعداد و … …
