این پیمان که ترکیه، عربستان سعودی و پاکستان در ماه اوت آن را امضا کردند، یک ائتلاف دفاعی بین‌المللی جدید ایجاد می‌کند و کشورهای امضاکننده را به دفاع از یکدیگر متعهد می‌سازد؛ تعهدی مشابه ماده ۵ پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو).
متن این توافق که به‌طور اختصاصی در اختیار وب‌سایت «میدل ایست آی» قرار گرفته است، هیچ کشور یا منطقه مشخصی را به‌عنوان تهدید معرفی نمی‌کند؛ اما تأکید دارد که همه کشورهای مشارکت‌کننده در صورت وقوع حمله مسلحانه علیه استقلال، حاکمیت یا تمامیت ارضی هر یک از اعضا، اقدامات لازم را برای حمایت از یکدیگر انجام خواهند داد.
در ماده نخست این پیمان آمده است: «اگر تمامیت ارضی، حاکمیت یا مرزهای به‌رسمیت‌شناخته‌شده بین‌المللی هر یک از "طرف‌ها" تهدید شود یا در معرض خطر قرار گیرد، "طرف‌ها" باید از تمام ابزارهای لازم برای از بین بردن چنین تهدیدها یا خطرهایی استفاده کنند.»
ماده دوم تصریح می‌کند که «حمله مسلحانه‌ای که منشأ آن خارج از هر یک از "طرف‌ها" باشد، حمله به همه "طرف‌ها" تلقی خواهد شد.»
در ادامه ماده دوم آمده است: «اگر یکی از "طرف‌ها" هدف حمله مسلحانه یا تجاوز نظامی از سوی کشور دیگری یا گروهی از کشورها قرار گیرد، "طرف‌ها" باید فوراً به "طرف" مورد حمله کمک کنند و از تمام ابزارهای کمک متقابل که در اختیار دارند، به‌طور کامل استفاده کنند.»
این ماده همچنین می‌افزاید که طرف‌ها پس از ارزیابی عینی کمک‌های موردنیاز، دامنه و ماهیت حمایت ارائه‌شده را تعیین خواهند کرد و در چارچوب منابع موجود خود، از جمله امکانات و توانمندی‌های نظامی، با یکدیگر همکاری خواهند کرد.
این توافق همچنین همکاری در زمینه توسعه صنایع دفاعی، آموزش نیروهای مسلح و تأمین تجهیزات، سوخت و دیگر اقلام و ملزومات دفاعی برای یکدیگر را پیش‌بینی می‌کند. افزون بر این، چارچوبی برای تبادل اطلاعات و داده‌های اطلاعاتی ایجاد می‌کند.
این توافق که از ۱۶ ماده تشکیل شده، تاریخ انقضا ندارد. …
دانلود از کافه بازار
