سرمقاله خراسان/ خیابان، میدانِ جنگ روایت‌ها | آخرین خبر

 این روزها تصویر خیابان و میدان، دیگر فقط بازتاب یک رویداد نیست؛ خودِ خیابان تبدیل به رسانه شده است. آنچه در میدان‌های شهر می‌بینیم، پیش از آنکه خبر باشد، یک «متن» است؛ متنی که مردم با حضورشان در بطن جنگی که نه پشت جبهه بلکه خط مقدمش خیابان است، می‌نویسند و رسانه‌ها تنها آن را بازخوانی می‌کنند. در چنین وضعیتی، پرسش اساسی این است: این رسانه‌ زنده و خودجوش، چه چیزی را روایت می‌کند و رسانه‌های رسمی چگونه باید با آن مواجه شوند؟ و چه کارکردهایی می‌توان برای آن بازتعریف کرد؟

 خیابانِ امروز؛ از اعتراض تا مقاومت

 بافت حضور مردم در خیابان و میدان امروز، با ماه‌های گذشته تفاوت معناداری یافته است. آنچه اکنون در فضای شهری می‌بینیم، بیش از آنکه معطوف به مطالبات صنفی یا اقتصادی باشد، بازتاب تاب‌آوری و مقاومت مردمی در پی جنگ‌های دوازده‌روزه و تجربه رمضان است و نباید عادت شود. مردم با حضور در میدان‌ها، نه فقط اعتراض به دشمن و جریان نفوذ، بلکه انسجام اجتماعی و میثاق خود با مبانی انقلاب را به نمایش می‌گذارند و حتی فراتر از آن، سلاح دعا و استغاثه را برای پشتیبانی و نصرت الهی رزمندگان خط مقدم به میدان می‌آورند. این حضور حماسی، سرمایه‌ای است که اگر درست مدیریت شود، می‌تواند به تقویت همبستگی ملی منجر شود. در این راستا لازم است تا کارکردهای ویژه اجتماعی و چه بسا حاکمیتی (مانند نظارت بر بازار و...) نیز برای بهره‌مندی از این ظرفیت عظیم و انرژی مردم غیور در صحنه و خیل جانفدا، تعریف شود.

 «مکان سوم» و تولید سرمایه اجتماعی …