پرستاری از مجروحان جنگی لذت دیگری داشت

جوان آنلاین: وقتی صحبت از پرستاری در سال‌های جنگ هشت‌ساله به میان می‌آید، شاید نخستین تصویری که به ذهن برسد، بیمارستان‌هـایی شلـوغ، مجروحانی که یکی پس از دیگری از جبهه می‌رسیدند و پرستارانی باشد که ساعت‌ها خستگی را فراموش می‌کردند. اما برای مهشید ذاکری، پرستاری فقط مجموعه‌ای از شیفت‌ها و وظایف حرفه‌ای نبود؛ بخشی از زندگی بود که با خاطرات تلخ و شیرین بسیاری گره خورده است. 

او سال‌های ابتدایی دهه ۶۰ وارد حرفه پرستاری شد. روز‌هایی که بیمارستان‌ها با کمبود شدید نیروی انسانی مواجه بودند. خودش از آن روز‌ها این‌طور یاد می‌کند: «خیلی نیروی کار کم بود. هر بخشی گاهی با یک پرستار یا بهیار اداره می‌شد. جمعیت زیاد شده بود، جنگ شده بود و تعداد مجروحان، معلولان و بیماران هم بیشتر شده بود.»

در چنین شرایطی، پرستاری را آغاز کرد. بیمارستان کسری کرج نخستین محل خدمتش بود. گرچه خودش علاقه داشت به مناطق عملیاتی برود، اما به دلیل شرایط آن روزگار و اینکه دختر جوانی بود که هنوز ازدواج نکرده بود، خانواده اجازه چنین کاری را به او نمی‌دادند. با این حال، فاصله بیمارستان محل خدمتش با جبهه به معنای دور بودن از جنگ نبود. مجروحان جنگی مرتب به بیمارستان می‌رسیدند و پرستاران با بخش دیگری از واقعیت جنگ روبه‌رو می‌شدند؛ واقعیتی که گاهی از خود میدان نبرد هم سنگین‌تر بود. یکی از نخستین خاطراتی که هنوز بعد از سال‌ها با جزئیات در ذهنش مانده، مربوط به یک رزمنده جوان است. پسر جوانی بود کم‌سن‌وسال و بسیار آرام. یک پایش را از دست داده بود، پای دیگرش در گچ بود و هر دو دستش نیز بر اثر ترکش آسیب دیده و تا بالای آرنج در گچ قرار داشت. تقریباً هیچ کاری از دست خودش برنمی‌آمد؛ حتی نمی‌توانست غذا بخورد. 

خانم ذاکری می‌گوید: «چند مریض داشتم، اما احساس می‌کردم این از همه مظلوم‌تر است. دست‌و‌پاهایش بسته بود. می‌آمدم غذا را خودم در دهانش می‌گذاشتم. برایش مجله برده بودم و گفتم اگر می‌توانی با سرانگشت‌هایت ورق بزن تا حوصله‌ات سر نرود.». …