بازار
در سکانس مشهوری از «مهر هفتم» شاهکار جاویدان اینگمار برگمان، شوالیه‌ای به نام آنتونیوس بلاک پس از بازگشت از جنگ‌های صلیبی وارد اتاق اعتراف می‌شود. او پشت شبکه چوبی اتاقک می‌رود و مشغول اعتراف می‌شود با این گمان که شنونده اعترافاتش کشیش است. آنتونیوس از ترس‌ها و تردیدهای خود حرف می‌زند و نقشه‌اش برای شکست دادن مرگ در بازی شطرنج را شرح می‌دهد.
شنونده در واقع فرشته مرگ است که چهره‌اش را پشت شبکه پنهان کرده و به سخنان شوالیه گوش می‌دهد. آنتونیوس در فضایی که آن را امن می‌پندارد، راز خود را آشکار می‌کند و اطلاعاتی در اختیار نیرویی قرار می‌دهد که قصد دارد از آن بگریزد. این صحنه پرسشی مهم درباره اعتراف پیش می‌کشد: وقتی انسان از درون خود سخن می‌گوید، چه کسی به این سخنان گوش می‌دهد و دانشی که از این راه به دست می‌آید، در اختیار چه نیرویی قرار می‌گیرد؟ شاید اگر متفکر یگانه و یکه‌ای چون میشل فوکو نبود، هیچگاه پاسخی برای این سوالات بسیار مهم نمی‌یافتیم.
فوکو در سال‌های پایانی فعالیت فکری خود به تاریخ اعتراف در مسیحیت پرداخت. این پژوهش بخشی از طرح گسترده او برای شناخت رابطه میان حقیقت، قدرت و شکل‌گیری سوژه انسانی بود. جلد چهارم مجموعه تاریخ جنسیت، با عنوان «اعترافات تنانگی» یکی از مهم‌ترین آثار این دوره است. فوکو در این کتاب به متون و آموزه‌های نویسندگان مسیحی قرن‌های نخست بازمی‌گردد و شیوه‌هایی را بررسی می‌کند که از طریق آنها فرد به شناخت، بررسی و بیان حقیقت درباره خویش فراخوانده می‌شد. موضوع کتاب باستان‌شناسی یا به تعبیر مترجمان فوکو دیرینه‌شناسی مجموعه‌ای از اعمال و قواعدی است که انسان را به موضوع شناخت و گفتار خودش تبدیل می‌کنند. …
