این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
اگر کیانوش عیاری در تمام زندگی هنریاش جز خلق سکانس افتتاحیه «خانه پدری» هیچ کار دیگری نکرده بود، باز هم نامش در سینما و هنر این سرزمین جاودانه میشد. سکانس ابتدایی خانه پدری به لحاظ سینمایی بینقص است؛ میزانسن، بازی، لباس و صحنه همه در اوج دقت و وسواس طراحی و اجرا شدهاند. بهانه توقیفش هم در همه این سالها همان سکانس است و میزان خشونتش. این سکانس حقیقتاً ذهن و جان بیننده را میخراشد، اما هر دخلوتصرفی برای کاستن از ضرب آن، کل فیلم را به اثری معمولی بدل میکند. اگر قدرت تصمیمگیری داشتم، حتماً سازوکاری میچیدم که آن سکانس را برای هر پسر بالغ و هر مردی بهصورت دورهای بگذارند تا دهشت و پلشتی چنین خشونتی در ضمیرشان رسوب کند و شاید روزی در بزنگاهی به کار آید.اما شاهکار عیاری در آن سکانس محدود فقط به فرم و آنچه میگوید نیست، کار سترگترش در بیجواب گذاشتن یک پرسش است. این پرسش که دختر «مگر چه کرده بود که مردان خانواده او را کشتند؟». عیاری نهفقط به این پرسش پاسخ نمیدهد، بلکه اساساً اعتبار آن را زیر سؤال میبرد. او با تصویر کشیدن خشونتی بیحد علیه دختری بینوا، بدون آنکه به چرایی این خشونت بپردازد، در واقع میخواهد این را بگوید که هیچ علت و دلیلی و هیچ کاری، مطلقاً هیچ کاری، به مردی مجوز نمیدهد که در برابر دختر، خواهر، همسر و هر زن دیگری دست به چنین خشونتی … …


دانلود از کافه بازار































































































































































