دهههاست که در میان مدعیان بزرگ حوزه قم، نام آیتالله شبیری زنجانی بهعنوان فقیهی برجسته در فقه و اصول و عالمی صاحبنظر در رجال شناخته میشد؛ اما اهمیت شخصیت او تنها در دانش گسترده و جایگاه علمیاش خلاصه نمیشد. او در کنار علم، نماد تقوا، تواضع و اخلاق بود و هر یک از این عناوین درباره او نه از سر مجامله و تعارف، بلکه بر اساس واقعیتی شناختهشده در میان اهل حوزه و متدینان به کار میرفت.
شاگردان درس فقه و اصول او شاید به اندازه برخی استادان دیگر حوزه بسیار پرشمار نبودند، اما به کیفیت تحصیل و عمق علمی معروف بودند. او اهل تربیت شاگرد بود و حاصل سالها تدریس و بحث علمیاش، دهها شاگرد مجتهد و صاحبنظر بود که هر یک در حوزههای مختلف علمی و دینی حضور داشتند. درس او محل تحقیق، دقت و تربیت بود.
آیتالله شبیری زنجانی برای بسیاری از متدینان، نماد تقوا بود. بیش از پنجاه سال متدینان با اطمینان و آرامش پشت سر او نماز میخواندند. این اعتماد عمومی به تقوا و سلامت اخلاقی او، چیزی نبود که با تبلیغ یا ادعا به دست آمده باشد؛ حاصل دههها زندگی ساده، رفتار صادقانه و دوری از خودنمایی بود.
تواضع او را نمیتوان بهآسانی توصیف کرد. شاید این تواضع را فقط با یک بار دیدار با آیتالله میشد فهمید. در حضور او، بزرگی علمیاش به رخ کشیده نمیشد و فاصلهای میان یک مرجع تقلید و مخاطبش ایجاد نمیکرد. همین رفتار طبیعی و بیتکلف، بخش مهمی از شخصیت او بود.
او نماد اخلاق بود. هیچگاه تحت تأثیر جو عمومی، چه در مخالفت و چه در موافقت با حوادث سیاسی، قرار نمیگرفت. حتی در موضوعات مهم و حساس حوزوی، مانند حوادث مرتبط با آیتالله شریعتمداری یا آیتالله منتظری، تلاش میکرد با معیارهای اخلاقی و علمی خود با مسائل برخورد کند و اسیر فضای هیجانی زمانه نشود. …
