به‌خاطر یک‌مشت اضطراب

این عدم تمایل هم حتماً هیچ ربطی به قیمت درمان و تعرفه‌های روان‌شناسان و روان‌پزشکان ندارد، فقط به‌خاطر این‌که دل‌شان نمی‌خواهد نمی‌روند. حتماً فکر می‌کنند اگر بروند به آن‌ها انگ دیوانه بودن می‌زنند و این حرف‌ها.

یک‌طوری درباره‌ی عدم تمایل مردم می‌گویند انگار سر هر محله یک روان‌شناس وجود دارد و صبح به صبح میز و دفتردستک خود را نبش کوچه می‌گذارد، یک بنر بزرگ هم کنار خود می‌زند که «خدمات روان‌شناسی در این محل رایگان است» ولی مردم، بی‌تفاوت به او، از کنارش رد می‌شوند و همان‌طور مضطرب و نگران به زندگی ادامه می‌دهند. اصلاً دل‌شان نمی‌خواهد این اضطراب را از خودشان دور کنند، به آن عادت کرده‌اند و وابسته شده‌اند. هر روز صبح وقتی از خواب برمی‌خیزند اول مطمئن می‌شوند که اضطراب کنارشان هست یا نه. شب‌به‌شب هم در آغوش اضطراب به خواب می‌روند.

بعضی در بیوی تلگرام و اینستاگرام و… نوشته‌اند «جاست اضطراب» «فور اور ویت اضطراب» یا «بی همگان به سر … …