بازار
وی ادامه داد: نمی‌توان فراتر از ظرفیت‌هایی که طبیعت برای یک منطقه تعریف کرده است، اقدام کرد. اگر عملیات احیا با استفاده از گونه‌های بومی همان منطقه انجام شود، احتمال موفقیت آن افزایش می‌یابد. در کشور بیش از ۶۷۰ گونه و زیرگونه بومی وجود دارد که می‌توانند مبنای مناسبی برای تأمین بذر و اجرای طرح‌های احیا باشند.
این فعال حوزه تولید نهال و جنگلکاری با تأکید بر ضرورت حفظ ویژگی‌های طبیعی اکوسیستم‌ها عنوان کرد: نمی‌توان انتظار داشت یک مرتع را به جنگل تبدیل کنیم. مرتع باید مرتع باقی بماند و بیابان نیز اکوسیستم خاص خود را دارد. نمی‌توان با تزریق آب و اقدامات دیگر، بیابان را به جنگل تبدیل کرد. باید بیابان را به عنوان بیابان حفظ کنیم و در مناطقی که استعداد جنگلکاری دارند و سابقه جنگلی داشته‌اند، عملیات احیا را انجام دهیم.
وی با اشاره به اهمیت مطالعات پیش از اجرای طرح‌های جنگلکاری افزود: در بسیاری از مناطق کشور گونه‌های مناسب برای هر عرصه شناسایی شده‌اند و انجام مطالعات کتابخانه‌ای و بررسی منابع موجود می‌تواند به انتخاب درست گونه کمک کند.
خوشنویس درباره الگوی زمانی جنگلکاری نیز بیان کرد: پس از تعیین گونه و عرصه مناسب، باید زمان‌بندی تأمین بذر و تولید نهال نیز مشخص شود. برای مثال، اگر قرار است در منطقه‌ای از دامنه‌های البرز جنگلکاری انجام شود، باید از پنج تا شش سال قبل برای تهیه بذر و تولید نهال برنامه‌ریزی کرد تا در زمان اجرای طرح، نهال مناسب با سن مطلوب در اختیار باشد. …
