بازار
به گزارش شرق، اما گفت‌وگو با فعالان حوزه کودکان استثنائی نشان می‌دهد مسئله فقط مربوط به کمبود امکانات و معلمان نیست. مسئله‌ای که خود مسئولان آموزش و پرورش نیز به آن اشاره دارند، بلکه مسئله اصلی کیفیت آموزشی است که ارائه می‌شود؛ کیفیتی که به گفته «علی رمضانی»، فعال حوزه ناشنوایان، حتی برای یادگرفتن حروف الفبا و نوشتن نیز کافی نیست. آموزش در مدارس استثنائی ایران، در حصاری از «مدرک‌گرایی صوری» و «بی‌برنامگی مزمن» گرفتار شده است؛ جایی که به‌جای بسترسازی برای شکوفایی، فقط به فارغ‌التحصیلی دانش‌آموزان حتی بدون داشتن حداقل‌های علمی تأکید دارد.
در این بین آموزش و پرورش راه‌حل این مسائل را در «طرح تلفیق-فراگیری» جست‌وجو می‌کند؛ طرحی که وزیر آموزش و پرورش آن را به نفع افزایش «دسترسی»، «رشد اجتماعی» و «جامعه‌پذیری» دانش‌آموزان می‌داند. اما اجرای این طرح پرسش‌های زیادی را برمی‌انگیزد. در شرایطی که تراکم دانش‌آموزان مدارس دولتی سال‌هاست در وضعیت بحرانی به سر می‌برد، کمبود معلم از حرف‌های همیشگی آموزش و پرورش است.
آمارها از افت شدید کیفیت آموزش در مدارس دولتی حکایت دارند و استخدام معلمان فاقد توانایی‌های لازم آموزشی با استفاده از طرح‌های مختلف جذب معلم، به امری تکرارشونده تبدیل شده است. آیا مدارس دولتی و معلمان آن، توانایی، ظرفیت و امکان اجرای چنین طرحی را دارند؟ «علی رمضانی» می‌گوید طرح تلفیق مانند تلاش برای شنواکردن دانش‌آموزان ناشنواست. ناتوانی ۷۰ درصد معلمان از آموزش زبان اشاره …
