به گزارش فرارو به نقل از المیادین، اعلام وزارت امور خارجه ایران مبنی بر برگزاری نشستی با حضور عباس عراقچی و وزرای خارجه کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس در شهر صلاله عمان، بسیاری از ناظران بینالمللی را غافلگیر کرد.
قرار بود این نشست روز دوشنبه، ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۶ (۲۳ شهریور ۱۴۰۵)، با محوریت ترتیبات دریانوردی در تنگه هرمز برگزار شود. همچنین وزیر امور خارجه عراق برای حضور در این مذاکرات دعوت شده بود؛ آن هم در مقطعی که روابط تهران با برخی کشورهای عربی منطقه در وضعیتی شکننده قرار داشت.
اما کمتر از دو روز بعد، بحرین از عدم تمایل خود برای شرکت در نشست خبر داد؛ تصمیمی که گمانهها درباره بیمیلی ریاض به پیشبرد این گفتگوها را تقویت کرد. در نهایت، کمتر از ۲۴ ساعت مانده به آغاز نشست، بدر البوسعیدی، وزیر امور خارجه عمان، از تعویق آن با هدف «حفظ توافق و اجماع» سخن گفت، بدون اینکه تاریخ تازهای معین کند. به این ترتیب، سرنوشت نشست صلاله در هالهای از ابهام ماند. سیگنالهای منفی برای مهار بحران
دشواریهای مربوط به بازگشایی پایدار تنگه هرمز بدون توافق دوجانبه تهران و مسقط از یکسو، و هماهنگی واشگتن با کشورهای منطقه از سوی دیگر، پیامهای روشنی مخابره میکند. بسیاری از ناظران، تحولات اخیر را نشانه فراهم نبودن بسترهای لازم برای مهار پایدار تنشهای گسترده نظامی در منطقه میدانند.
بر پایه این برآورد، خاورمیانه طی هفتههای پیشرو به جای تنشزدایی ممکن است وارد فاز تشدید تدریجی اصطکاکها شود. در این میان، هرگونه مذاکره تعیینکننده احتمالا تا پایان کارزارهای انتخاباتی در پاییز به تعویق خواهد افتاد.
تلاشهای دیپلماتیک ایران و عمان برای رسیدن به چارچوب مدیریت مشترک تنگه هرمز، در راستای سازوکارهای مطرح در تفاهمنامه ۱۷ ژوئن ۲۰۲۶ (۲۷ خرداد ۱۴۰۵) بود؛ متنی که در آن بر برقراری ایمنی پایدار دریانوردی میان خلیج فارس و دریای عمان طی بازه ۶۰ روزه و رفع موانع فنی تأکید شده بود. طبق این سازوکار، مقرر بود تهران و مسقط با هماندیشی دیگر کشورهای ساحلی، ترتیبات نظارتی را منطبق با حقوق بینالملل تدوین کنند. …
