شاه‌گل پوچ از آب درآمد؟

هفت صبح| گل یا پوچ قرار نبود این‌قدر سخت باشد! دو مشت بسته، چند نگاه مشکوک، یک لبخند شیطنت‌آمیز و جماعتی که نفسشان را حبس کرده‌اند تا ببینند گل کجاست. تمام جذابیت این بازی قدیمی در همین سادگی دوست‌داشتنی خلاصه می‌شد. حالا «شاه‌گل» آمده تا همان سرگرمی آشنا را با تشریفات فراوان، قواعد تازه و فضایی شبیه مسابقات مرگ و زندگی به تماشاگر تحویل دهد.نتیجه، برنامه‌ای است که برای بزرگ‌تر شدن حسابی زحمت کشیده، ولی گاهی فراموش می‌کند بزرگ‌تر بودن الزاماً به معنای جذاب‌تر بودن نیست. مهران مدیری هم به میدان برگشته با همان خونسردی مشهور و طعنه‌های آشنا، بی‌آنکه حضورش اتفاق تازه‌ای در شیوه اجرای مسابقه رقم بزند.

   مدیری هست، غافلگیری نیست!

نام مهران مدیری هنوز برای بسیاری از مخاطبان جذاب است. مردی که سال‌ها با شناخت دقیق موقعیت‌های طنز، مکث‌های حساب‌شده و شوخی‌های زیرپوستی توانسته از معمولی‌ترین گفت‌وگوها لحظه‌ای تماشایی بسازد. طبیعی بود که حضور دوباره‌اش در یک مسابقه گل یا پوچ، انتظارها را بالا ببرد.مشکل «شاه‌گل» اینجاست که مدیری بیشتر شبیه مهمان ویژه برنامه خودش است. حضور دارد، جمله‌هایی می‌گوید، گاهی لبخندی می‌زند و با همان لحن مقتدرانه همیشگی فضا را کنترل می‌کند، ولی کمتر پیش می‌آید جریان مسابقه را با واکنشی غیرمنتظره تغییر دهد.

 

اجرای خوب در چنین برنامه‌ای به اعلام قوانین و حفظ وقار محدود نمی‌شود. مجری باید نبض رقابت را بشناسد، با شرکت‌کنندگان ارتباط بسازد و حتی لحظات معمولی را به خاطره تبدیل کند. مدیری استعداد انجام تمام این کارها را دارد، ولی «شاه‌گل» فعلاً میدان چندانی برای نمایش آن فراهم نکرده است. انگار سازندگان تصور کرده‌اند حضور او، خودش یک اتفاق است و دیگر نیازی به طراحی موقعیت‌های جذاب ندارند.

   کارت‌هایی که هیجان را می‌دزدند

مشکل جدی‌تر به قواعد مسابقه برمی‌گردد. گل یا پوچ بازی هوش، تجربه، روان‌شناسی و البته کمی شیطنت است. جذابیتش زمانی به اوج … …