اعتراض فرزند دوبلورهای مشهور به بازسازی صدای والدینش

او درباره هنر پدرش نوشت: «پدرم وقتی پشت میکروفن بود، فقط دیالوگ نمی‌گفت؛ به شخصیت‌ها جان می‌بخشید. صدایش فقط مجموعه‌ای از کلمات و ارتعاشات نبود؛ حاصل سال‌ها تجربه، عشق، هنر و احساسی بود که در وجودش ریشه داشت. او زندگی را به صدا تبدیل می‌کرد و صدا را به خاطره‌ای ماندگار.»

عرفانی درباره جایگاه هنری مادرش نیز گفت: «مادرم با تمام وجودش احساس را زندگی می‌کرد. بغض‌هایش، لرزش صدایش، فریادها و جیغ‌هایش، خشم، ترس، درد و اندوهی که در نقش‌هایش جاری می‌شد، چنان واقعی بود که گاهی مرز میان بازی و حقیقت از میان می‌رفت. او فقط صدای یک شخصیت نبود؛ تمام وجودش را به آن شخصیت می‌بخشید.»

او افزود: «هنر آنها در صدایشان خلاصه نمی‌شد؛ صدایشان امتداد روح، تجربه و وجودشان بود. امروز هوش مصنوعی می‌تواند رنگ یک صدا را تقلید کند، آهنگ کلمات را بازسازی کند و حتی فریادها و لرزش‌های یک صدا را شبیه‌سازی کند؛ اما شباهت صوتی، هرگز به معنای بازآفرینی یک هنرمند نیست. الگوریتم شاید بتواند صدایی شبیه به آنها بسازد، اما آنچه پدر و مادرم را ماندگار کرد، چیزی فراتر از داده و فناوری بود؛ چیزی که از جان انسان سرچشمه می‌گرفت.»

مهسا عرفانی در بخشی از این متن، مخالفت صریح خود را اعلام کرد و نوشت: «من به‌عنوان فرزند حسین عرفانی و شهلا ناظریان، رضایتی به بازسازی، شبیه‌سازی … …