سهراب جان، همه چیز خوب است به جز...

امروز حسابی سرحال بودیم و به اصطلاح، کبک‌مان خروس می‌خواند! با خودمان گفتیم حالا که استقلال پس از مدت‌ها صاحب یک مربی استقلالی، نظم‌گرا و مسلط به امور تیم شده، بد نیست کمی هم از او تمجید کنیم؛ از سهراب بختیاری‌زاده که دست‌کم تا اینجا، نشانه‌های امیدوارکننده‌ای از خودش به نمایش گذاشته است.

خواستیم برایش بنویسیم: سهراب! تو چقدر خوبی؛ چون از همان دوران بازیگری، نظم برایت اهمیت ویژه‌ای داشت. زودتر از همه به تمرین می‌رسیدی و تقریباً دیرتر از همه هم می‌رفتی. یاد آن روزها به خیر! با همه صمیمی بودی، اما خبری از شوخی‌های بی‌مورد و جفنگیات رایج میان بازیکنان در تو نبود. جدی بودی، اما نه آن‌قدر که نتوان با تو رفیق شد. بلد بودی هم‌زمان هم جدی باشی و هم رفیق!

گفتیم برایت بنویسیم: سهراب جان! برخلاف بسیاری از مربیان امروز که انگار از فوت‌وفن مربیگری فقط یاد گرفته‌اند کنار خط به آب‌وآتش بزنند و با هر اتفاقی بالا و پایین بپرند و به داور حمله کنند، تو سعی می‌کنی متین و خویشتن‌دار باشی. مربیگری به این ادا و اطوارها نیست. یک مربی باید هویت و شخصیت مشخصی داشته باشد؛ ویژگی‌هایی که خوشبختانه در تو دیده‌ایم.

آمدیم بنویسیم چقدر خوشحالیم که با وجود شرایط خاص استقلال و بسته بودن پنجره نقل‌وانتقالات، کمتر از این موضوع حرف می‌زنی و آن را بهانه‌ای برای توجیه نتایج احتمالی ضعیف نمی‌کنی. بالاخره با آگاهی از همین شرایط، هدایت استقلال را پذیرفته‌ای … …