بازار
بانک‌ها معمولاً پیش از تأمین مالی، به جریان نقدی پروژه، توان بازپرداخت بدهی، کیفیت وثیقه، سابقه سرمایه‌گذار و میزان ریسک قرارداد توجه می‌کنند. در پروژه‌های سبز، این ارزیابی ممکن است پیچیده‌تر شود؛ زیرا بخشی از منافع طرح، مانند کاهش آلودگی هوا یا مصرف آب، به جامعه می‌رسد و الزاماً به درآمد مستقیم سرمایه‌گذار تبدیل نمی‌شود.
برای مثال، یک واحد بازیافت پسماند ممکن است هزینه‌های دفع زباله و آلودگی را کاهش دهد، اما اگر قرارداد بلندمدت دریافت پسماند، قیمت خرید محصولات بازیافتی و درآمد خدماتی آن مشخص نباشد، بانک نمی‌تواند به‌راحتی میزان درآمد آینده را برآورد کند. همین مسئله درباره پروژه‌های کاهش مصرف آب، بازسازی تجهیزات صنعتی و کنترل آلودگی نیز وجود دارد.
بنابراین، مسئله اصلی تأمین مالی سبز در ایران تنها کمبود منابع پولی نیست. فاصله میان منفعت عمومی و درآمد قابل وصول، نرخ تأمین مالی، ریسک تغییر مقررات، نبود قراردادهای پایدار و دشواری سنجش نتایج محیط‌زیستی نیز در تصمیم‌گیری سرمایه‌گذاران نقش دارند. آمار جهانی ۲۰۲۶؛ سرمایه سبز در جهان چه وضعیتی دارد؟
بر اساس گزارش «چشم‌انداز جهانی تأمین مالی اقلیمی ۲۰۲۶» مؤسسه سیاست‌گذاری اقلیمی، جریان مالی جهانی مرتبط با اقلیم در سال ۲۰۲۴ برای نخستین‌بار از مرز ۲ تریلیون دلار عبور کرد. نرخ رشد سالانه این جریان‌ها در سال ۲۰۲۴ حدود ۶ درصد بود؛ در حالی که رشد آن در دو سال پیش از آن به‌ترتیب ۱۶ و ۲۲ درصد گزارش شده بود. این آمار نشان می‌دهد بازار تأمین مالی اقلیمی بزرگ شده، اما سرعت رشد آن در سال ۲۰۲۴ کاهش یافته است.
این رقم شامل مجموعه گسترده‌ای از سرمایه‌گذاری‌های مرتبط با کاهش انتشار و سازگاری با تغییرات اقلیمی است و نباید آن را معادل پولی دانست که فقط به پروژه‌های محیط‌زیستی اختصاص یافته یا مستقیماً در اختیار شرکت‌ها قرار گرفته است. …
