بازار
در مقدمه این گفت‌وگو آمده است: سومین مجموعه داستان هادی نودهی به نام «دواخانه» در پاییز ۱۴۰۴ در نشر «چشمه» منتشر شد. اولین اثری که از نودهی چاپ شد، مجموعه داستان «شمایل لرزان مردها» نظرها را تا حدی به خود جلب کرد، به گونه‌ای که این مجموعه داستان نامزد مجموعه داستان اول در ششمین دوره جایزه ادبی «هوشنگ گلشیری» در سال ۸۵ بود. دومین اثر او مجموعه داستان «شمایل لرزان قدرت» این فرض را تثبیت کرد که با نویسنده‌ای جدی در عرصه ادبیات روبه‌رو هستیم، نویسنده‌ای که داستان‌هایش چند لایه و عمیق‌اند. در سومین مجموعه داستان «دواخانه» نودهی بر سبک ویژه خودش پافشاری می‌کند و دغدغه‌های ذهنی نویسنده که در دو مجموعه قبلی دیده می‌شد، در این اثر برای خواننده آشکارتر می‌شوند.
پهلوان‌بخش: نیچه در پیشگفتار فراسوی نیک و بد می‌گوید «فیلسوفان دگماتیسم با پیله کردن ناهنجار و هولناک به دنبال حقیقت بودند، اما حقیقت اجازه نداد آن را فراچنگ آورند و اختراع روح مجرد و خیر محض، بدترین خطایی بوده است که آنها مرتکب شده‌اند.» به نظرم داستان‌های شما ترجمه این حکم نیچه است، در این مورد چه فکر می‌کنید؟
نودهی: راستش به این موضوع چندان فکر نکرده‌ام. من با نیچه قرابت زیادی ندارم، ممکن است احتمالاً در ناخودآگاه من بوده.
در ادبیات جای آدم‌های بد خالی است
پهلوان بخش: خلق شخصیت‌های منفی بی‌حضور شخصیت‌های مثبت، تقابل انسان‌های ضعیف‌النفس پرعیب و بی‌رحم و غیبت کنش اخلاقمدار در داستان‌های شما بیان هنری نیرومندی ایجاد کرده است، آیا فکر می‌کنید این نوع از شخصیت‌پردازی نمودی از روزگار ما و جهانی است که شما می‌خواهید، ترسیم کنید؟ …
