بازار
چراغ‌های ورزشگاه شهر قدس زیر آسمان پاییز هنوز روشن بود و انعکاس نور پروژکتورها روی چمن سبز، نوید جشنی دیگر را می‌داد. تابلوی اسکوربرد عدد سه بر یک را نشان می‌داد؛ بردی اقتدارآمیز برابر صنعت‌نفت آبادان که پرسپولیس را در هفته هشتم لیگ برتر فوتبال ایران، بیش از هر زمان دیگری به تخت پادشاهی جدول نزدیک کرد. این فقط یک پیروزی معمولی نبود؛ بیانیه‌ای رسمی از سوی ارتش سرخی بود که این فصل با چهره‌ای متفاوت، حریص و ترسناک به میدان آمده است. حالا شاگردان مهدی تارتار بالاتر از استقلال، با یک امتیاز اختلاف پشت سر تراکتور سینه‌به‌سینه حرکت می‌کنند. اما فراتر از اعداد و جدول رده‌بندی، آنچه اهالی فوتبال و حریفان سنتی را به وحشت انداخته، فرم و کیفیت این تیم است. پرسپولیس این فصل شبیه به یک موجود بی‌رحم و هدفمند است که هیچ سدی را بر سر راه خود به رسمیت نمی‌شناسد. در ادامه کالبدشکافی می‌کنیم که چرا این پرسپولیس، به تعبیر کارشناسان، به هیولای مدعیان
بدل شده است.
بازگشت روی ریل؛ طعم شیرین شوک تبریز
هر صعود بزرگی، نیاز به یک نقطه عطف یا حتی یک سقوط کنترل‌شده دارد. شکست تلخ پرسپولیس در تبریز، دقیقا همان شوک الکتریکی و لازمی بود که پیکره این تیم نیاز داشت. به محض اینکه توپ از خط دروازه سرخ‌پوشان در تبریز گذشت، بیدارباش بزرگی در اردوی این تیم به صدا درآمد. واکنش کادر فنی و بازیکنان خیره‌کننده بود؛ آنها سریع‌تر از هر زمان دیگری به خود آمدند و فرمت پیروزی‌خواهی را فعال کردند. تا به اینجا، از هفت مسابقه برگزار شده، پنج پیروزی در کارنامه پرسپولیس ثبت شده است. این آمار آنها را در کنار تراکتور به رکورددارهای بیشترین برد تبدیل کرده است. اما ماجرا همین‌جا تمام نمی‌شود. پرسپولیس یک بازی معوقه جذاب برابر خیبر خرم‌آباد در پیش دارد. اگر توپ‌های سرخ‌پوشان در آن مسابقه هم به گل تبدیل شود، آنها با ثبت ۶برد از هشت مسابقه، منظم‌ترین و مهلک‌ترین خط سیر پیروزی را در میان مدعیان قهرمانی به نام خود سند می‌زنند؛ رکوردی که موتور محرک آنها برای تصاحب جام خواهد بود.
ژن برتر؛ آمیزه‌ای از جنگندگی و عطش سیری‌ناپذیر …
