بازار
رقابت آمریکا و چین بر سر هوش مصنوعی دیگر صرفاً به ساخت تراشه‌های پیشرفته‌تر یا توسعه مدل‌های قدرتمندتر محدود نمی‌شود. این رقابت به‌تدریج شکل تازه‌ای از صف‌بندی سیاسی و اقتصادی را رقم می‌زند؛ صف‌بندی‌ای که می‌تواند بر دسترسی کشورها به فناوری، قواعد تبادل داده و حتی مسیر توسعه اقتصادی آنها اثر بگذارد.
در چنین شرایطی، کشورهایی که نه می‌خواهند از فناوری آمریکا محروم بمانند و نه قصد دارند فرصت همکاری با چین را از دست بدهند، با مسئله‌ای جدی روبه‌رو هستند: چگونه می‌توان از هر دو طرف بهره برد، بی‌آنکه هزینه سیاسی و اقتصادی این انتخاب بیش از منافع آن شود؟ «پاکس سیلیکا» چیست و آمریکا چه می‌خواهد؟ دولت آمریکا در چارچوب ابتکار «پاکس سیلیکا» (Pax Silica) به دنبال تقویت زنجیره تأمین فناوری‌های راهبردی و کاهش وابستگی به چین است. محدودیت صادرات تراشه‌های پیشرفته و تجهیزات مورد نیاز برای تولید نیمه‌رساناها نیز بخشی از تلاش گسترده‌تر واشنگتن برای حفظ برتری فناوری خود و محدود کردن دسترسی پکن به این امکانات است.
این رویکرد تنها به تجارت تجهیزات الکترونیکی مربوط نمی‌شود. دسترسی به تراشه‌های پیشرفته، زیرساخت‌های محاسباتی و فناوری‌های مورد نیاز برای توسعه هوش مصنوعی، به یکی از ابزارهای اصلی رقابت قدرت‌های بزرگ تبدیل شده است. هرچه این محدودیت‌ها گسترده‌تر شوند، کشورهای دیگر نیز بیشتر ناچار خواهند شد پیامدهای انتخاب‌های فناورانه خود را در روابط سیاسی و اقتصادی‌شان در نظر بگیرند. پاسخ چین به ائتلاف واشنگتن؛ WAICO چگونه شکل گرفت؟
چین در مقابل، می‌کوشد از مسیر گسترش همکاری‌های بین‌المللی جایگاه خود را تقویت کند. راه‌اندازی «سازمان همکاری هوش مصنوعی جهان» (WAICO) با محوریت شانگهای، بخشی از این تلاش برای افزایش حضور چین در شکل‌دهی به آینده هوش مصنوعی است. …
