بازار
به گزارش خبرآنلاین، هیتلر عاشق انیمیشن بود و می‌خواست آلمان نازی از هنرمندی والت دیزنی و انیماتورهایش الگو بگیرد.
آدولف هیتلر به دلیل ریشه‌های پررنگ آلمانیِ انیمیشن‌های والت دیزنی و ظرفیت آنها برای بهره‌برداری تبلیغاتی، شیفته این آثار بود. هیتلر پیش‌تر دانشجوی هنر بوده بود و شاهکار دیزنی، «سفیدبرفی و هفت کوتوله» (۱۹۳۷)، را بسیار دوست داشت. او بر این باور بود که انیمیشن می‌تواند ابزار تبلیغاتی بسیار کارآمدی باشد؛ همین امر ژوزف گوبلز، وزیر تبلیغات، را بر آن داشت تا مجموعه فیلم‌های شخصی هیتلر را از کارتون‌های دیزنی پر کند. گوبلز همچنین بودجه یک استودیوی انیمیشن نازی را تأمین کرد تا با دیزنی و دیگر کارتون‌های هالیوودی رقابت کند. دیکتاتور و سالن نمایش خصوصی‌اش
هیتلر عاشق سینما بود و به برگزاری نمایش‌های خصوصی فیلم در اقامتگاهش در اوبرزالتسبرگ شهرت داشت. او فیلم‌هایی از سراسر جهان، ازجمله فیلم‌های هالیوودی و کارتون‌های والت دیزنی، تماشا می‌کرد. هیتلر در جوانی آرزو داشت هنرمند شود و برای ورود به مدرسه هنر درخواست داد، اما هرگز پذیرفته نشد. با وجود این ناکامی، به مطالعه هنر پرداخت و درکی عمیق از هنرهای تجسمی و فنون سینمایی پیدا کرد. هیتلر با آنکه دوستدار سینمای جهان بود، پس از به قدرت رسیدن، فیلم‌های خارجی را ممنوع کرد. چرا سفیدبرفی رایش سوم را مسحور کرد
سفیدبرفی رایش سوم را مسحور کرد، زیرا یک افسانه پریان آلمانی بود که بر پرده نقره‌ای جان گرفته بود. «سفیدبرفی»، یا به آلمانی «اشنه‌ویتشن» (Schneewittchen)، نمونه اعلای فرهنگ آلمانی به شمار می‌رفت. هیچ چیز آلمانی‌تر از برادران گریم نبود؛ کسانی که در اروپا سفر می‌کردند، افسانه‌های پریان را گردآوری می‌کردند و آنها را برای آیندگان ثبت می‌کردند. بسیاری از این داستان‌ها ریشه آلمانی داشتند و جامعه آرمانی‌ای را به تصویر می‌کشیدند که هیتلر می‌خواست دوباره بسازد. هیتلر پس از رسیدن به قدرت، فیلم دیزنی را به نمایش می‌گذاشت و می‌خواست موفقیت آن را برای رایش سوم تکرار کند.
ژوزف گوبلز و هدیه میکی ماوس …
