بازار
در کتاب «نهضت امام خمینی» این ماجرا چنین شرح داده شده است:
شاه طى پیام شفاهى براى آقاى حاج سید احمد خوانسارى که به وسیله مهندس شریف امامى در تاریخ 17 /6 /44 مى فرستد، اعلام مى دارد: «خمینى را به عراق مى فرستم و یا به ایران خواهم خواست».
شاه و کارشناسان کارآزموده و دست پرورده C.I.A با بررسى اوضاع ایران و منطقه و نیز ارزیابى روحیۀ انعطاف ناپذیر و قهرآمیز امام به این نتیجه رسیدند که بازگرداندن ایشان به ایران به سود امریکا و رژیم شاه نیست و به گفتۀ یکى از مقامات امریکایى «امام با سخنرانى ها و موضع‌گیرى هاى خود، چوب لاى چرخ امریکا خواهد گذاشت و بار دیگر آتش خشم توده ها را علیه هیأت حاکمه ایران و ایالات متحده شعله ور خواهد ساخت»! و از طرفى وجود امام در ترکیه نیز مایۀ دردسرهاى گوناگونى براى رژیم ایران شده بود. از این رو تنها راه چاره را در این مى دیدند که امام را به عراق و نجف اشرف منتقل کنند که نه دردسرهاى ترکیه را دارد ـ زیرا در آنجا «تبعیدى» تلقى نمى شود ـ و نه در ایران است که بتواند مرتب «چوب لاى چرخ امریکا» بگذارد!
…
