عاشق‌ترین باستان‌شناس

برای استاد «یوسف مجیدزاده»، سخن گفتن و نوشتن آسان نیست؛ زیرا ابعاد علمی، پژوهشی و اخلاقی زندگی او را نمی‌توان تنها در چند سطر خلاصه کرد. او از جمله استادانی است که زندگی حرفه‌ای‌شان با پژوهش مستمر، تعهد به دانش و کوشش برای گسترش شناخت ما از گذشته پیوند خورده است. مسیر علمی او، با وجود فراز و نشیب‌های بسیار و دشواری‌هایی که در عرصه دانشگاهی با آن‌ها روبه‌رو شد، هیچ‌گاه از حرکت بازنایستاد. مجیدزاده در شرایطی که با محدودیت‌های حرفه‌ای و تغییرات ناخواسته در زندگی شغلی خود مواجه بود، همچنان به تحقیق، تألیف و گسترش دانش باستان‌شناسی ادامه داد. او از جمله استادانی بود که در مسیر حرفه‌ای خود، استقلال علمی و پایبندی به اصول را ارزش‌هایی بنیادین می‌دانست. در پی اختلافات و حوادثی که سرانجام به خروج او از «دانشگاه تهران» انجامید، دوره‌ای دشوار در زندگی شخصی و حرفه‌ای‌اش آغاز شد. اتهام‌ها و نسبت‌هایی نیز درباره او مطرح شد که در نهایت، موضوع رسیدگی‌های اداری و قضایی قرار گرفت. با این حال، آنچه در مرور کارنامه علمی او بیش از هر چیز اهمیت دارد، استمرار فعالیت‌های پژوهشی و توانایی او در حفظ پیوند خود با دانش و تحقیق، حتی در دوره‌های دشوار زندگی است.

 

مجیدزاده با وجود این شرایط، از تلاش علمی دست نکشید. هرچند این تحولات برای مدتی زندگی شخصی او را نیز تحت تأثیر قرار داد، مسئولیت‌های خانوادگی و دشواری‌های پیش‌آمده مانع ادامه مسیر پژوهشی‌اش نشدند. او در آن زمان دو فرزند خردسال، «ایزابل» و «آرش»، داشت و همسرش، «میشل»، نیز فرانسوی بود. با وجود این مسئولیت‌ها و تغییرات، همچنان به فعالیت‌های علمی و باستان‌شناختی خود ادامه داد.

 

پس از پیگیری‌های اداری و قضایی، دیوان عدالت اداری رأیی در جهت تأیید بی‌گناهی او و بازگشتش به کار در دانشگاه تهران صادر کرد؛ اما این رأی در عمل به بازگشت او به دانشگاه منجر نشد و رئیس وقت دانشگاه تهران با اجرای آن موافقت نکرد. در ادامه، **دستور بازنشستگی زودهنگام او صادر شد.** این اتفاق، اگرچه مسیر حرفه‌ای او را در دانشگاه تغییر داد، نتوانست فعالیت علمی‌اش را متوقف کند. مجیدزاده در همان دوره به تألیف و انتشار کتاب‌ها و مقالات متعدد ادامه داد و آثار ارزشمندی به زبان‌های فارسی و انگلیسی منتشر کرد.

  …