چرا چین، ژاپنِ دهه ۸۰ نیست؟

اما سرنوشت توکیو کاملاً متفاوت و تراژیک رقم خورد؛ صعود برق‌آسای ارزش ین، بانک مرکزی ژاپن را ناچار ساخت برای حمایت از صادرات و مهار رکود، سیاست‌های پولی بسیار انبساطی در پیش بگیرد. ترکیب نرخ‌های بهره پایین، نقدینگی ارزان و نظارت ناکافی بانکی، موتور محرک شکل‌گیری حباب بی‌سابقه در بازار مسکن و سهام شد.  ترکیدن این حباب در آغاز دهه نود میلادی، اقتصاد ژاپن را به درون مرداب رکود ساختاری موسوم به «دهه از دست‌رفته» پرتاب کرد. امروز و در شرایطی که شکاف ژئواکونومیک میان واشنگتن و پکن به اوج رسیده است، بسیاری از تحلیلگران این پرسش را مطرح می‌کنند که آیا می‌توان با بازآفرینی نسخه مدرنی از توافق پلازا، مازاد تجاری عظیم چین را مهار و یوان را وادار به جهش کرد؟ پاسخ اقتصاد سیاسی به این پرسش، به دلایل ساختاری کاملاً منفی است. شکاف ژئوپلیتیک و استقلال راهبردی پکن

موفقیت توافق پلازا در سال ۱۹۸۵ بر یک فرض بنیادین استوار بود: همسویی کامل سیاسی و امنیتی کشورهای عضو در اردوگاه غرب و در بستر جنگ سرد. ژاپن و آلمان غربی امنیت ملی خود را به طور کامل به چتر دفاعی ایالات متحده گره زده بودند. در آن دوران، پذیرش دیکته‌های ارزی واشنگتن از سوی توکیو، هزینه‌ای اجتناب‌ناپذیر برای حفظ پیمان امنیتی دوجانبه و دسترسی امن به بازار مصرف آمریکا محسوب می‌شد. اما چینِ امروز یک رقیب سیستماتیک و کاملاً مستقل است که در بیرون از مدار امنیتی و نهادی غرب بازی می‌کند.  …