«کامالا هریس»، سیاستمدار آمریکایی، در ۱۳ تیر ۱۳۹۸، طی یک کمپین انتخاباتی در ایالت آیووا گفت: «من یغماگران را میشناسم و ما یک غارتگر داریم که در کاخ سفید زندگی میکند. ترامپ خلقوخوی یغماگرانه و غریزه غارتگری دارد. افراد غارتگر کسانی را که آسیبپذیر هستند، شکار میکنند؛ کسانی را که به قدرت و توانایی خود باور ندارند.»
هرچند این سیاستمدار دموکرات آمریکایی به دلیل رقابتهای انتخاباتی، صرفاً ترامپ را غارتگر مینامد، اما حقیقت این است که غارتگری و چپاول منابع و سرمایههای دیگر کشورها در DNA سیاستمداران آمریکایی ریشه دارد؛ چه آنکه در مقطعی که «کامالا هریس» در دولت بایدن معاون رئیسجمهور بود نیز، غارتگری و چپاول دیگر کشورها از سوی کاخ سفید کمافیالسابق ادامه داشت.
همین روحیه غارتگرانه است که از آمریکای قرن نوزدهم تا قرن بیستویکم، مسیری پیوسته را نشان میدهد: کنترل منابع، سلطه اقتصادی، تحمیل قراردادهای نابرابر و تبدیل کشورها به بازار مصرفی و مزرعه سرمایه برای واشنگتن. در حقیقت، «غارتگری» نه ویژگی شخصی یک رئیسجمهور، بلکه جوهره سیاست خارجی آمریکاست.
«مایک پمپئو»، وزیر خارجه اسبق آمریکا که به مدت یک سال نیز در دولت ترامپ ریاست سازمان سیا را بر عهده داشت، پیشتر در اظهارنظری گفته بود: «زمانی که رئیس سازمان سیا بودم، در سازمان دروغ میگفتیم، تقلب میکردیم و دزدی هم میکردیم. در سازمان سیا برای دروغ، تقلب و دزدی کلاسهای آموزشی برگزار میشود. این کارها یادآور افتخارات تجربه آمریکایی است.» …

بازار










































































































