حدیث جان‌بزرگی، کارگردان و مستندساز: گاهی اوقات با مجوز نیز کار پیش نمی رود/ وضعیت تلویزیون اسفبار است

کارگردان مستند «کوه راستین» با اشاره به اینکه از بعد اجتماعی و انسانی می‌شود به فیلم‌های جنگی پرداخت، گفت: در جنگ ۴۰ روزه که سر کار می‌رفتم، چیزی که اعصاب من را بسیار خراب می کرد این بود که باید  به ۱۰ نفر توضیح بدهم؛ با وجود اینکه مجوز دارم. این انرژی فیلمساز را کم می‌کند، اصطحکاک ایجاد می‌کند و باعث به هم ریختن تمرکز می‌شود. این تا یک حدی متعادل و معقول است ولی بیش از آن به نظر من افراطی است که اتفاق افتاد و می‌افتد.

حدیث جان‌بزرگی در خصوص شیوه خودش در روایت جنگ، به خبرنگار جماران گفت: فیلم‌های جنگی غالباً با صحنه‌های دلخراش، میدان جنگ و اتفاقات ناگوار در ذهن مخاطب هک شده و برای من نیز همینطور بود. فیلم‌های جنگی غالباً حماسی یا تراژدی هستند؛ و در حقیقت بر مبنای واقعیتی که وجود دارد. اما من سعی کردم از یک زاویه دیگر ببینم.

وی افزود: دلم می‌خواست که تفسیر و جهان‌بینی بچه‌ها را ببینم. چون بچه‌ها نیز غالبا در فیلم‌های جنگی نقش قربانی، مجروح و زخمی را دارند. اینجا دلم می‌خواست که بچه‌ها را به شکل یک سری قهرمان ببینم که خودشان دنیا و جنگ را تفسیر می‌کنند؛ و این کاملا تعمدی بود. به هر حال متأسفانه بخش زیادی از دو جنگ اخیر در شهر اتفاق افتاد؛ هر جایی که مورد اصابت و آسیب قرار گرفت، بالقوه می‌تواند یک سوژه باشد. بنابراین از بعد اجتماعی و انسانی می‌شود به فیلم‌های جنگی پرداخت.

این کاگردان مستند افزود: فیلم‌ساز قاعدتا از اتفاقات روز جامعه خودش استثنا نیست. امکان ندارد که یک فیلم‌سازی فقط در دنیای ذهنی خودش فیلم بسازد؛ قطعا متأثر است. اما اینکه آیا مکلف است یا رسالتی دارد را من نمی‌توانم بگویم؛ این بستگی به خود هر فردی دارد. ممکن است یک فیلم‌ساز خیلی نتواند ارتباط برقرار کند با اینکه یک فیلم جنگی بسازد یا فیلمی که بارقه‌هایی از جنگ دارد؛ اما یک فیلم‌ساز کاملا احساس کند که باید این کار را انجام دهد.

وی تأکید کرد: لزوما یک رسالت نیست و بستگی به خود شخص دارد. اما مگر امکان دارد که یک جنگ اتفاق بیفتد و یک بخشی از فیلم‌سازها به سراغ جنگ نروند؟! حتما در هر جامعه‌ای این اتفاق می‌تواند بیفتد. …