بازاراین بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
مهدی زارع در یادداشتی در روزنامه شرق نوشت: «زمین‌لرزه هفتم اکتبر ۱۲۷۰ م. / ۱۵ مهر ۶۴۹ ه. ش در نیشابور یکی از چهار زمین‌لرزه ویرانگر بزرگ است که این شهر در تاریخ تجربه کرده است. این رویداد نه‌تنها به تخریب گسترده انجامید، بلکه به تغییر مکان شهر نیز منجر شد. ناصرخسرو (متوفی ۱۳۴۰ م.) اشاره کرده است نیشابور در دوره ایلخانان (حدود ۱۲۶۷ م.) به‌طور کامل تخریب شد و سپس تا ۱۲۷۰ م. توسط وزیر «وجیه‌الدین زنگی فریومدی» بازسازی شد که نشان‌دهنده ویرانی شدید شهر در اثر زمین‌لرزه‌های قبلی است. زمین‌لرزه ۱۲۷۰ م. احتمالا پایان نهایی حیات شهر شادیاخ یا «سادیاک» را موجب شد و ساکنان را مجبور کرد شهر را در مکانی دیگر -در مجاورت خرابه‌ها، در حدود همین نیشابور کنونی- بازسازی کنند. زلزله ۱۲۷۰ م. در غرب نیشابور به احتمال قوی ناشی از فعالیت «گسل نیشابور» بوده است. نیشابور در فاصله کمتر از ۲۰۰ سال بین ۱۲۰۵ تا ۱۴۰۵ م. دست‌کم چهار زمین‌لرزه بزرگ با بزرگی بیش از ۷ را تجربه کرده که سال‌های ۱۲۰۹.۱۲۷۰، ۱۳۸۹ و ۱۴۰۵ م. را شامل می‌شود. … سایت فرارو / ۱۴۰۵/۰۷/۱۲
درس‌هایی از مکان‌یابی زمین‌لرزه‌ها
«زمین‌لرزه ۲۱ اکتبر ۱۳۳۶ م. / ۲۹ مهر ۷۱۵ ه. ش خواف یکی از بزرگ‌ترین و ویرانگرترین زمین‌لرزه‌های تاریخ شمال شرق ایران است که احتمالا با گسل خواف یا قطعه شرقی گسل درونه مرتبط بوده است. این زلزله در ۱۴ ربیع‌الاول ۷۳۷ ه. ق با بزرگای تخمینی حدود ۷.۵، موجب ۲۰ تا ۳۰ هزار کشته شد.»
