روایت غریبانه شهیدی که برای آب نامه می‌نوشت

خبرگزاری مهر - مجله مهر: «چشم‌انتظاری» یکی از حس‌های جدانشدنی دوران جنگ است؛ حس غلیظ نسلی که با همه وجود جنگ تحمیلی هشت‌ساله را تجربه کرده‌اند. برای همین، وقتی اسم چشم‌انتظاری را می‌شنویم، ذهنمان و خیالمان به سمت مادر و پدرهای فرزند ازدست‌داده‌ای می‌رود که بعد از سال‌ها هنوز پیکر و اثری از جوان رعنایشان به دستشان نرسیده. جوان‌هایی که مادرانشان هر شب با این فکر و خیال به خواب می‌روند که فرزندشان حالا کجای این خاک آرام گرفته؟ توی فکه و شلمچه، یا در عمق آب‌های اروندرود، یا در گوشه و کناری از قطعه شهدای گمنام؟ اما بین همه این انتظارهای بغض‌آلود و غلیظ، یک چشم‌انتظاری مغفول‌مانده دیگری هم هست که شاید خیلی‌هایمان هیچ حواسمان به آن نیست؛ قصه چشم‌انتظاری بچه‌های تنهایی که در اوج بی‌کسی و یتیمی، پوتین و چکمه‌هایشان را سفت بستند و راهی جبهه شدند. شهدای غریبی که حالا کسی نیست تا خاک روی مزارشان را بگیرد و دلتنگ روزهای بودنشان باشد. یوسف قربانی یکی از همان‌هاست؛ کسی که در روزهای پرآشوب جنگ تحمیلی، وقتی خیلی‌ها با دعای مادر و بدرقه پدر راهی می‌شدند، پشت سرش خانواده‌ای نبود که چشم‌انتظارش بماند و کسی نبود که دلش برای برگشتنش بلرزد. تنهایی، تنها همراهی بود که یوسف با خودش به جبهه برد و خودش را وسط میدان خطر گذاشت، بی‌آنکه کسی باشد که اگر برنگشت، در خانه منتظر شنیدن خبرش بماند. شاید همین تصویر، قصه او را متفاوت‌تر می‌کند؛ قصه جوانی که حتی در تنهاترین روزهای زندگی‌اش، ایران را تنها نگذاشت تا بین همه بی‌کسی‌ها، انگار وطن همه‌ کس‌وکار او باشد؛ وطنی که باید به خاطرش جنگید و جان داد.

یوسفی که چشم‌انتظاری همچون یعقوب نداشت …