به گزارش گجت نیوز، در طول جنگ جهانی دوم، نیاز به بمباران اهداف با دقت بالا، توسعه فناوریهای نظامی جدید را ضروری ساخت. از آنجا که سیستمهای هدایتشونده امروزی وجود نداشتند، بمباران موفق به دید مستقیم و واضح از هدف بستگی داشت. این چالش، مهندسان را به سمت طراحی دماغه شفاف سوق داد تا بمباردیرها بتوانند به بهترین شکل ممکن ماموریت خود را انجام دهند. چرا دماغه بمبافکنها شیشهای بود؟
وظیفه اصلی بمبافکنها، پرتاب دقیق بمبها بود. خدمه بمباران (بمباردیرها) برای هدفگیری به دید مستقیم و بدون مانع از هدف نیاز داشتند. آنها از دستگاهی محرمانه به نام بمبسایت نوردن M-9 استفاده میکردند که به هدفگیری بصری کمک میکرد. شیشه سنتی برای دماغه هواپیما مناسب نبود و خرد میشد.
از این رو، مواد پلاستیکی اکریلیک مقاوم مانند لوکایت که در سال ۱۹۳۱ توسط دوپونت اختراع شد و پلکسیگلاس که در سال ۱۹۳۳ توسط اتو روم توسعه یافت، جایگزین شیشه سنتی شدند. این مواد، سبکتر و مقاومتر در برابر گلوله بودند و ساخت دماغه شفاف را ممکن ساختند. نقش بمبسایت نوردن در دقت بمباران …
