دیپلماسی ایرانی: تاریخ چهار دههی گذشتهی سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران، روایتی پیچیده از تقابل بنیادین و مقاومت سازش ناپذیر در چرخهای تکرارپذیر از فرصتسوزیهای راهبردی است و نشان میدهد که ایران در تولید اهرمهای بازدارندگی و قدرت سخت موفق عمل کرده، اما در تبدیل آنها به دستاوردهای ملموس مادی، رفاه اقتصادی و امنیت پایدار دچار اختلال ساختاری بوده است. بررسی روند چهار دههی گذشته با تکیه بر شاخص زمان و هزینه نشان میدهد که رفتار کلان سیاست خارجی ایران هیچگاه تلاش معنادار و معطوف به هدف برای نقد کردن اهرمهای خود نکرده و همواره پس از تبدیل فرصت به تهدید و فشار در میز مذاکره حاضر شده است.
تداوم این روند به اضافه دو مشکل ساختاری بیتوجهی به عنصر زمان در مدیریت بحران و فقدان تعریف مادی و میدانی از نقطه پایان در پرونده های ملی، هزینههای جبرانناپذیری را بر منافع ملی تحمیل کرده است.
ریشه این ناکارآمدی تنها به خطاهای تاکتیکی یا رفتاری محدود نمیشود، بلکه در بینش کلان نظام تصمیمگیری تنیده است که بحرانها و پدیدههای بینالمللی را نه بر اساس واقعیت عینی و ملموس آنها، بلکه از دریچه پیشباورهای ذهنی و چارچوبهای ایدئولوژیک بازآفرینی میکند. این سیستم هویتبخش، مسائل سیاست خارجی را در لفافهای از ارزشها، تکالیف و باورهای اعتقادی میپوشاند که هرگونه محاسبه عقلایی مخدوش شده و داراییهای راهبردی کشور از قابلیت تبدیل به منافع مادی و ثروتآفرینی محروم میشوند. …


دانلود از کافه بازار




























































































![[امیرعلی ابوالفتح] دولت ترامپ و جریانهای سهگانه در بحث ایران](/news/u/2026-11-20/ettelaat-35js7.jpg)







































