فضای سیاسی یک پرسش مهم دارد: حالا که بابالمندب هم بسته شد و هرمز نیز بسته است، «چه کسی میتواند مدت بیشتری هزینهی بستهبودن تنگهها [و محاصره]را تحمل کند، در حالی که از افزایش هزینهی آن برای طرف مقابل نیز استفاده کند؟» یا به صورت سادهتر: با بستهماندن تنگه و محاصره دریایی، ایران بیشتر تحت فشار است یا امریکا (و جهان)؟
به گزارش روزنامه جوان، برای پاسخ به پرسش میتوان خیلی ساده پرسید که «چه کسی تلاش میکند تنگهها باز باشد؟» ایران یا امریکا؟! و بعد باید چین و روسیه را هم در جایگاه خود تحلیل کرد.
قیمت نفت نیز فرصت مناسبی برای یافتن پاسخ درست است و نیز اینکه ایران چه مدتزمان را برای نقشهی بستهماندن تنگهها درنظر گرفته و امریکا به چه مدتزمان میاندیشد.
پرسشهای دیگر که پاسخهای سریعتری را فراهم میآورد این است که چه کسی از بازشدن دو تنگه بیشترین منفعت فوری را میبرد، چه کسی از بستهماندن آنها هنوز میتواند هزینه را تحمل کند، و چه کسی میتواند از افزایش قیمت نفت بهعنوان اهرم سیاسی استفاده کند؟
آنکس که میتواند بیشتر تحمل کند و اهرم را در دست خود نگه دارد، ایران است. کار آسانی هم نیست ولی توجه باید کرد که اگر بستهماندن تنگهها آن نتیجهای را که ایران در سر دارد، بدهد، عالی میشود و قیمتی بر آن نمیتوان گذاشت و در مقابل اگر نتیجه ندهد و کار برای ایران سختتر شود، ایران میتواند بگوید چیزی را برای از دستدادن نداشته است و حتی امید نداشته که اگر تنگهها را باز کند، دشمنان عاقلانه و منصفانه رفتار کنند. این ریسک بزرگ (شاید هم نهچندان بزرگ) را هر سیاستمدار عاقلی انجام میداد. …




















































































































































![اللهکرم: اگر جلیلی رئیسجمهور بود جنگ اتفاق نمیافتاد | انصار حزبالله کجای ماجرای کوی دانشگاه بود؟ [+فیلم و مناظره تلفنی با زیباکلام] | انصاف نیوز](/news/u/2026-09-16/ensafnews-1vlvm.jpg)














