وقتی به سالن شماره چهار مجموعه تئاتر لبخند قدم میگذاری و به تماشای اجرای متفاوتی چون «تن منهای من» مینشینی، پرسشهایی در ذهن پدیدار میشود که پاسخی درخور برای آنان نمییابی. اینکه شکل اجرایی این پرفورمنس چه نسبتی با اینجا و اکنون ما ایرانیان دارد یکی از همان پرسشهای بدون پاسخی است که ناگزیر ذهن را درگیر و دایره جدال را بسی گشوده میکند.
اجرایی که در این زمانه پر از حادثه، بر قلمرویی بیخطر سکنی گزیده و تمنای ستیهندگی با نیروهای مهاجم اجتماعی را ندارد. چراکه کارگردان این اجرا این روزها را فارغ از تنش و تلاطم یافته و در پی ساختن یک جهان فراتاریخی است. اما وقتی اندکی از اجرا فاصله میگیری و به این محصول پرطمطراق از نو میاندیشی، میشود گفت که اتصالاتی با انسان معاصر برقرار کرده و حدس و گمانهایی را برمیانگیزد که لابد چیزهایی در میان است که از نظرها پنهان مانده است.
به هر حال با اجرایی مبتنی بر یک وضعیت حاد بشری روبرو هستیم که در جهان فانتزی میتواند اتفاق بیافتد و انسان فانی معاصر را به اضطراب هستیشناختی دچار کند. یکی از همان دقایق مواجهه یک فرد با بدن خویش و هراس از نیستی و فراموشی که جهان سرمایهداری زمینهاش را چیده و جسد آدمی را بدل به مادهای از برای مصرف کرده است. اما چیزی که انکارناپذیر به نظر میآید مربوط میشود به فرآیند بازگشت به طبیعت و یکی شدن با عناصر تشکیل دهنده سیاره زمین به هنگام تناول شدن به دست کرمها و حشرات.
نمایش «تن منهای من» با عنایت به امکانهای جهان فانتزی، به انگلی که شبیه کرم است و لاشهخواری میکند این فرصت را میدهد که با زبان آدمی سخن بگوید و تنهایی یک انسان مرده را به تالار گفتگو بدل کند. امر شگرف از دل همین مکالمات رفت و برگشتی بیرون میزند و ساحت تجربهنشدهای از زندگی معلق پس از مرگ نمودار میشود. تن وقتی منهای من میشود، هویت خویش را از دست داده و تکهای از طبیعت جهان میشود بیآنکه پاسخ دهد در کدام تاریخ و کدام اجتماع. …


دانلود از کافه بازار























































![[دکتر سیدمحمدکاظم سجادپور] امواج ضد ترامپ](/news/u/2026-11-16/ettelaat-brqtr.jpg)















