بازار
یک مقاله دیدگاه (Perspective) که برای انتشار در مجله Science Bulletin پذیرفته شده است، به بررسی همین چالش و ظرفیت‌های هیدروژل‌های DNA–پروتئین پرداخته است. این مقاله با عنوان «هیدروژل‌های DNA–پروتئین برنامه‌پذیر: از نانوفناوری ساختاری DNA تا مواد نرم سازگارشونده» (Programmable DNA–protein hydrogels: from structural DNA nanotechnology to adaptive soft matter)، نشان می‌دهد که چگونه توالی DNA، معماری شبکه و حضور پروتئین‌ها می‌توانند در کنار یکدیگر ویژگی‌های پیچیده‌ای مانند رفتار ویسکوالاستیک، شناسایی مولکولی، فعالیت کاتالیزی، پاسخ‌گویی به محیط و سازگاری پویا را در یک ماده ایجاد کنند.
هیدروژل‌های DNA؛ گسترش نانوساختارهای برنامه‌پذیر
هیدروژل‌های DNA را می‌توان گسترش مفهوم نانوساختارهای برنامه‌پذیر DNA به شبکه‌هایی به‌هم‌پیوسته و تغییرپذیر دانست. در این مواد، عملکرد نهایی فقط به شکل یک ساختار مولکولی منفرد وابسته نیست، بلکه ویژگی‌هایی مانند توپولوژی شبکه، ایجاد و گسست پیوندهای عرضی، تراکم مولکولی و انتشار گونه‌ها درون شبکه نیز نقش تعیین‌کننده دارند. در نتیجه، تغییر یک توالی DNA یا نحوه برهم‌کنش آن با سایر اجزا می‌تواند در نهایت به تغییر ویژگی‌های مکانیکی و عملکردی کل هیدروژل منجر شود. …
