نقشه‌برداری به پیش‌بینی زلزله در ایران کمک می‌کند؟

در سال‌های اخیر پژوهش‌هایی با کیفیت بالا در گروه‌های نقشه‌برداری در زمینه و راستای پیش‌بینی زلزله انجام شده است. البته هیچ‌کدام به‌تنهایی روشی برای پیش‌بینی زلزله نیستند، ولی ترکیب داده‌های زمینی از پایش تغییر شکل‌های جدید با رادار و کاتالوگ‌های لرزه‌خیزی به نتایج جالبی برای نمایش پیش‌بینی‌پذیربودن برخی از رخدادهای گذشته انجامیده، ولی برای پیش‌بینی یک زلزله خاص، قوی و قریب‌الوقوع مؤثر نبوده‌اند. این روش‌ها، ابزارهای مهمی برای درک فیزیک و خطر بلندمدت زلزله هستند، اما هنوز امکان پیش‌بینی دقیق با مشخص‌کردن زمان، مکان و بزرگای یک رویداد قریب‌الوقوع را فراهم نمی‌کنند. یک برنامه جامع پیش‌بینی زلزله نیازمند ‌دسترسی به چند منبع کلیدی است: زیرساخت و سخت‌افزار قوی و شبکه‌ای متراکم از حسگرهای چند‌پارامتری‌. لرزه‌نگار‌های باند‌پهن و شتاب‌سنج‌های حرکت قوی به همراه پایش ژئودزی -مانند GPS و InSAR پیوسته‌- و حسگرهای ژئومغناطیسی-‌الکترومغناطیسی، آشکارسازهای رادون و زیرساخت پایش یونوسفر مانند گیرنده‌های GNSS برای محتوای کل الکترون، نیازهای پایه چنین سامانه‌ای است. از سوی دیگر، به مدیریت و یکپارچه‌سازی داده‌ها نیز نیاز هست. یک سیستم متمرکز برای جمع‌آوری، انتقال، ذخیره و پردازش حجم زیادی از داده‌ها ضروری است. با این حال از این موارد مهم‌تر، به تخصص چند‌رشته‌ای نیاز است؛ تیمی از زلزله‌شناسان، ژئودزیست‌ها، فیزیک‌دانان جوی، فیزیک‌دانان یونوسفر و متخصصان داده برای تفسیر سیگنال‌های پیچیده‌. پایش تغییر شکل زمین با رادار و روش …