این رویداد رویدادی مهم و تعیینکننده به شمار میرود و به همین دلیل هیچیک از طرفین حاضر نیست با اقدامی نسنجیده در آستانه مذاکرات، اصل دیدار را به خطر بیندازد.
به نوشته اکونومیست، همین احتیاط دوجانبه به مهار اختلافات دامنهدار تجاری میان دو کشور کمک کرده است. در واقع، این اثر بازدارنده را میتوان مهمترین ویژگی نشست پیشرو دانست. هیچ تحلیلگری انتظار ندارد گفتوگوهای سران به توافقی بزرگ و تاریخی یا حل قطعی مناقشات بینجامد.
آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، اقداماتی نیست که در متن مذاکرات صورت میگیرد، بلکه گامهای تنشزایی است که طرفین در آستانه نشست از انجام آن خودداری کردهاند.
این نشست پس از مذاکرات سران در شهر بوسان کره جنوبی در اکتبر سال گذشته و سپس سفر ماه مه دونالد ترامپ به پکن برگزار میشود. در جریان مذاکرات بوسان، دو کشور کوشیدند بنبست ناشی از ماهها اعمال تعرفههای تلافیجویانه و محدودیتهای صادراتی را تثبیت و مدیریت کنند.
در آن مقطع واشنگتن پذیرفت که توسعه فهرست سیاه شرکتهای چینی را به مدت یک سال متوقف کند. در مقابل، چین نیز برنامه خود برای اعمال مقررات گستردهتر در صدور مجوز صادرات مواد معدنی حیاتی، باتریهای پیشرفته و تجهیزات و دانش فنی لازم برای تولید آنها را به تعویق انداخت. افزون بر این، آمریکا بخشی از تعرفههای تنبیهی مربوط به نقش چین در تجارت فنتانیل را کاهش داد و پکن نیز واردات دانههای سویا از آمریکا را از سر گرفت.
هنگامی که رهبران دو کشور بار دیگر در پکن بر سر میز مذاکره نشستند، نتایج ملموس به دست آمده نسبتا محدود بود. چین متعهد شد ۱۷ میلیارد دلار دیگر محصولات کشاورزی آمریکایی و دویست فروند هواپیمای بوئینگ خریداری کند، مشروط بر اینکه قطعات یدکی لازم برای عملیاتی ماندن آنها تامین شود. …





































































































































![[جمیله کدیور] صنعت کشتار غیرنظامیان غزه در قبای «نازا»](/news/u/2026-09-19/ettelaat-nrnfo.jpg)
![[رضا حمیدی] ایران؛ قدرت خیابان و استواری میدان](/news/u/2026-09-19/ettelaat-ah2je.jpg)




























