شبکههای اجتماعی چگونه معیار کودکان و نوجوانان برای سنجش خوشبختی را تغییر میدهند و والدین چگونه میتوانند درباره مقایسه و تصویرهای گزینشی گفتوگو کنند؟
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
«کاش زندگی من هم مثل زندگی اون بود!» شاید این جمله بعد از چند دقیقه گشتوگذار در شبکههای اجتماعی از ذهن یک نوجوان و یا حتی ما بزرگترها بگذرد. نوجوانی که روی تختش نشسته و عکسهای دوستانش را یکییکی میبیند، یکی در سفر خانوادگی است، دیگری با دوستانش بیرون رفته و نفر بعدی از جایزهای که گرفته عکس گذاشته است. هر صفحه تصویری از یک اتفاق خوشایند و یک لحظه جذاب دارد. اما وقتی گوشی را کنار میگذارد، ممکن است زندگی خودش در مقایسه با آن تصویرها کمی معمولیتر و کمهیجانتر به نظر برسد. این مقایسه همیشه با حسادت یا ناراحتی آشکار همراه نیست. گاهی فقط نارضایتی مبهمی به جا میگذارد، احساسی که به نوجوان میگوید انگار چیزی در زندگی او کم است. تفریحهایش بهاندازه کافی هیجانانگیز نیست، لباسهایش جذاب نیستند، دوستانش بهاندازه دیگران صمیمی نیستند یا خودش آنقدر که باید دیده نمیشود. گاهی هم این احساس به ظاهر و تواناییهای شخصی میرسد: «چرا من مثل او نیستم؟ چرا دیگران اینقدر موفقاند؟ چرا کسی به من بهاندازه او توجه نمیکند؟» احتمالاً در بیشتر مواقع ما مادر و پدرها از این گفتوگوی درونی باخبر نمیشویم.
کودک و نوجوان امروز بخش قابلتوجهی از زندگی دیگران، اعم از تصویر سفرها، جشنها، خریدها، دورهمیها و موفقیتها را از پشت صفحهها تماشا میکند. اما کمتر کسی از روزهای خستهکننده، اختلافهای خانوادگی، نگرانیها، شکستها و لحظههای معمولی زندگی تصویری منتشر میکند. آنچه میبینیم، اغلب بخشهایی انتخابشده از زندگی دیگران است، لحظههایی که صاحب صفحه تصمیم گرفته با ما به اشتراک بگذارد.
البته نباید این تصور پیش بیاید که هر تصویری که در شبکههای اجتماعی میبینیم، دروغ است. در اغلب موارد، آن سفر واقعاً اتفاق افتاده، آن موفقیت واقعی است و ممکن است کسی واقعاً از خرید لباس تازهاش خوشحال باشد. اما دیدن یک لحظه واقعی با شناختن تمام زندگی یک آدم فرق دارد. ما معمولاً روزهای عادی زندگی خودمان را با بهترین لحظههای منتشرشده دیگران مقایسه میکنیم. درست مثل اینکه آلبوم عکسهای تعطیلات یک خانواده را ببینیم و بعد درباره تمام روزهای زندگیشان قضاوت کنیم. …