بازیهای آسیایی همیشه برای کشور ما بسیار مهم بوده و در این دوره، با توجه به شرایط کشور پس از جنگ تحمیلی، اهمیتی بهمراتب بیشتر از همیشه دارد. این روزها که بزرگان کشور مدام از اتحاد بیشتر مردم، همدلی و لزوم بالابردن غرور و روحیه ملی میگویند، کدام میدان مهمتر از ورزش برای این کار؟ رقابت که اصل ورزش و رشتهها که مورد توجه جوانان هستند.
ما همواره در بازیهای آسیایی و پاراآسیایی برای سکوی چهارمی جنگیدهایم. حقیقت این است که چین آقای ورزش جهان و ژاپن و کره هم با تمام آسیا فاصله دارند. ما با سایر قاره برای جایگاه چهارم میجنگیم که بارها به آن رسیدهایم. اما این دوره مهمتر از شکستن رکورد ۲۰ مدال طلا و چهارمی جدول مدالها، شکوفا شدن سایر رشتههای ورزشی (غیر از کشتی، تکواندو، وزنهبرداری و معدود رشتههای مدالآورمان) و رشد استعدادهای جوان، اعتلای پرچم و طنین سرود ایران در سالنهای مسابقات است.
حالا نگاه کنید به شرایط داخلی که برخلاف همیشه که فضای عمومی کشور از دو هفته مانده به شروع این مسابقات حالوهوای بازیهای آسیایی میگرفت، در این دوره که بیشتر از همیشه باید به ورزش و رسانهها بها داده میشد تا قهرمانانمان با روحیه بالا به مسابقات بروند، چطور با درایت و کاردانی مدیران کمیته المپیک و پارالمپیک (!) همه چیز شکل امنیتی و مخفی به خود گرفته و هیچکس از هیچچیز خبر ندارد!
بدیهیترین اتفاق در آستانه حضور هر کشور در المپیک یا بازیهای آسیایی، مراسم رونمایی از لباس کاروان و بدرقه قهرمانان است. با وجود ضعفهای فراوانی که در این زمینهها در ادوار گذشته داشتیم، در این دوره حتی همین موارد پیشپاافتاده هم لحاظ نشد! هیچ لیستی از نفرات اعزامی نیست و اصلا کسی نمیداند قرار است بازیها برگزار شود!
یا اصلا معلوم نیست … …
