بازار
ازیک سو، عده‌ای می‌پرسند چرا خواننده‌ها درچنین شرایطی روی صحنه می‌روند و از سوی دیگر، هنرمندانی که به ایران برمی‌گردند یا در خارج ازکشور کنسرت برگزار می‌کنند، با موجی از اعتراض و اتهام برخی از همین افراد روبه‌رو می‌شوند.
دراین میانه هنر و هنرمند سنگ زیرین آسیاب هستند. این رفتارها نتیجه قانون نادرست و نانوشته‌ای است مبنی براین که هر خواننده‌ای که بخواهد کنسرتی برگزار کند، باید در برابر گروه‌های مختلف از تصمیمش دفاع کند و برای ارائه هنرش پای میز محاکمه برخی افراد که خود را نماینده به حق و صاحب نظر درهمه موضوعات ببیند. چرا هنرمند نباید سکوت کند؟
چرا باید از خواننده انتظار داشته باشیم به دلیل نظرشخصی ما، صدایش را خاموش کند؟ اگر قرار باشد هنر و اجرای موسیقی به دلیل برخی شرایط هر از چند گاهی متوقف شود، سکوت مطلق تنها کاری است که هنرمندان به آن مشغول‌اند و از تولید اثر هنری باید برای همیشه منصرف شوند، در این شرایط چه کسی تشخیص می‌دهد زمان مناسب برای خواندن چه موقع است؟
بیشتر بخوانید
چه کسی در مشهد جلوی اجرای کنسرت را می‌گیرد؟
چراغ سبز وزیر ارشاد برای موسیقی رپ؟
چرا کنسرت علیرضا قربانی در شاندیز برگزار نشد؟
و مهم‌تر از آن، چرا باید هزینه اختلافات سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و... را هنرمند و یا مخاطب بدهد؟ چرا هنرمندی مانند همایون شجریان، علیرضا قربانی، مصطفی راغب، مسعود صادقلو، آرون افشار و بسیاری دیگر باید سکوت کنند، وقتی تعداد زیادی از مردم مشتاق حضور در این کنسرت‌ها هستند؟ نقد با محکومیت به خاموشی فرق دارد
هر کسی حق دارد درباره انتخاب‌های یک خواننده، مواضعش یا محتوای آثارش نظر بدهد؛ اما نقد با فشار برای به تعطیلی کشاندن اجرا و تبدیل کردن ورودی سالن کنسرت به محل تسویه‌حساب فرق دارد. همان‌طور … …
