بازار
مأمور یکی از کلانتری‌های جنوب تهران بود. بعد از سلام و احترام گفت: «هگذران جسد مردی را در کنار خیابان رودکی پیدا کرده‌اند. ضربه‌ای به سرش اصابت کرده و....
آدرس را از افسر کلانتری گرفتم و راهی خیابان رودکی شدم. همزمان با تیم بررسی صحنه جرم نیز تماس گرفته و اعلام کردم که راهی محل شوند. جمعیت زیادی اطراف جسد جمع شده بودند و ترافیک سنگینی به‌وجود آمده بود. ماشین را کمی پایین‌تر پارک کردم و به سختی از میان جمعیت راه باز کرده و جلو رفتم. قتلی که صحنه‌سازی شده بود
کنار پیاده‌رو پیکر بی‌جان مردی حدودا ۳۰ ساله افتاده بود. کیسه زباله‌ای هم در چند متری‌اش افتاده بود که داخل آن یک ظرف غذا بود. خوب به خاطر دارم که داخل ظرف غذا قورمه‌سبزی بود.
سر و صورتش خونی و انگار مورد اصابت جسم سنگینی قرار گرفته بود. ظاهرا عامل یا عاملان قتل طوری صحنه‌سازی کرده بودند که مرگ این مرد حادثه و تصادف نشان داده شود، اما متخصصان پزشکی قانونی بعد از معاینه وی اعلام کردند که او بر اثر اصابت ضربه جسمی سنگین به سر جانش را از دست داده است.
هیج مدرک هویتی همراه مقتول نبود، اما از ظاهر و لباس‌هایش می‌شد فهمید که اعتیاد ندارد و کارتن خواب و دوره گرد هم نبوده است.
اولین چیزی که در صحنه قتل به چشمم خورد و ذهنم را درگیر کرد، کیسه زباله‌ای بود که ظرف غذا داخل آن قرار داده شده بود. چرا باید ظرف غذا داخل کیسه زباله باشد؟ بی‌تردید هیچ مادری ظرف غذای فرزندش را داخل کیسه زباله نمی‌گذارد. اگر هم همسر داشته و چنین کاری کرده، احتمال داشته که با همسرش اختلاف داشته است یا می‌خواسته به او بی‌توجهی و بی‌حرمتی کند. …
