بازار
شوریده نابینا و روشن دل
شوریده اکمه (کور مادرزاد) نبود و با چشمان بینا پا به عرصه وجود گذاشت، اما تقدیرش آن بود که تنها در هفت سال نخست زندگیش از نعمت دیدار برخوردار باشد و خوبی و بدی و زشتی و زیبایی و شگفتی‌های طبیعی و دنیوی را در کودکی ببیند و بسنجد. در سن هفت سالگی بیماری آبله چشمانش را پوشانید و او را از حظ دیدار محروم ساخت. از آن به بعد وجود نازک این کودک حساس بقدری دچار غم و اندوه گردید که مدت‌ها در ورطه خیال غوطه‌ور می‌شد و به آینده بی‌ثمر خود می‌اندیشید؛ غافل از آنکه خدایش هوش و ذکاوتی بی‌حد و ذوق و قریحه‌ای مفرد به او ارزانی داشته.
در ژرفنای افسردگی و ناامیدی این طفل نابینا به این نتیجه رسید که بهترین خط‌مشی زندگی برای او همانا امید و ایمان به خدا و تحصیل معرفت و کسب فضیلت از حضور مدرسان و استادان وقت است. از این رو با عزمی راسخ از راه گوش به تحصیل کمالات پرداخت و در مدارس و مکتب‌خانه‌های شیراز به فراگیری فنون ادبی، علوم بلاغی فارسی و عربی، صرف و نحو، تاریخ، عروض و قافیه و موسیقی پرداخت. شوریده همچنین از صدائی دلکش برخوردار بود و در نواختن سازهایی چند همچون تار و پیانو مهارت داشت.
محمدتقی متخلص به شوریده
وقتی شوریده یازده ساله بود، رفته رفته با آن طبع روان و قریحه خداداد شروع به سرودن شعر نمود و به واسطه تألم و تأثر مفرط از درد بیچشمی، تخلص خود را هم «شوریده» اختیار کرد. روی همین اصل در اشعار خود کمتر جایی است که از بیچشمی خویش سخن نراند و اظهار دردمندی نکند؛ از آن جمله در غزل بسیار معروف و زیبای خود که می فرماید:
گر کس از دیدن شود شوریده سر من ز نادیدن شدم شوریده تر
…
