بازار
باشگاه‌هایی که طی سال‌های گذشته از توسعه آکادمی‌های فوتبال غافل بوده‌اند، با بدهی‌های مالی انباشته و پرونده‌های متعدد حقوقی مواجه شده‌اند یا در حوزه زیرساختی ضعف‌های جدی دارند، به کمک این الزامات فرصت پیدا می‌کنند تا در مسیر اصلاحات بنیادین قرار بگیرند. البته تحقق این هدف مستلزم آن است که فدراسیون فوتبال نیز در کنار نهادهای نظارتی کنفدراسیون فوتبال آسیا، اجرای دقیق مقررات را پیگیری کند و اجازه ندهد الزامات مجوز حرفه‌ای صرفاً به مجموعه‌ای از مدارک و مستندات برای عبور از یک مرحله اداری تبدیل شود.
در عین حال، یکی از نکات قابل تأمل، فاصله میان مفهوم واقعی باشگاه حرفه‌ای و ساختار حاکم بر بخش قابل توجهی از فوتبال ایران است. به نظر می‌رسد بخشی از مدیران فوتبال کشور هنوز با ادبیات و الزامات صنعت فوتبال آشنایی کافی ندارند و تصمیم‌گیری‌های آنها بیش از آن که بر پایه برنامه‌ریزی بلندمدت و منافع پایدار باشگاه باشد، تحت تأثیر اهداف کوتاه‌مدت و منافع مقطعی قرار دارد. در چنین ساختاری، باشگاه گاهی به نام و نشانی محدود می‌شود که در سردر یک مجموعه نصب شده و تیمی متشکل از ۱۰ یا ۱۱ بازیکن را روانه مستطیل سبز می‌کند؛ در حالی که باشگاه فرهنگی و ورزشی حرفه‌ای، نهادی چندوجهی است که باید از نظام مدیریتی مشخص، ساختار مالی شفاف، آکادمی … …
