مهارت‌های رسانه‌ای نیاز فراموش‌شده نسل بزرگسال

  رضا صائمی دبیر گروه فرهنگی /    امروز برای خیلی از ما، کارت‌به‌کارت کردن، پرداخت قبض، خرید اینترنتی، گرفتن تاکسی با اپلیکیشن، ثبت‌نام در سامانه‌های مختلف یا حتی پیدا کردن مسیر در نقشه‌های دیجیتال، کارهایی عادی و پیش‌پاافتاده‌اند. آن‌قدر عادی که گاهی فراموش می‌کنیم روزی برای یاد گرفتن همین کارها وقت گذاشته‌ایم. اما برای کسی که با این ابزارها بزرگ نشده، همین کار ساده ممکن است با نگرانی، تردید و ترس از اشتباه همراه باشد. یک لمس اشتباه، وارد کردن اطلاعات در جای نادرست یا ندانستن معنای یک پیام می‌تواند به تجربه‌ای اضطراب‌آور تبدیل شود.

 به نظرم مسأله فقط بلد بودن یا نبودن کار با یک اپلیکیشن نیست؛ مسأله، امکان مشارکت مستقل و راحت در زندگی امروز است. وقتی انجام بخش بزرگی از کارهای روزمره به ابزارهای دیجیتال وابسته شده، ناآشنایی با این ابزارها می‌تواند آدم را به دیگران وابسته کند. مادری که برای پرداخت یک قبض باید منتظر فرزندش بماند، پدری که برای گرفتن تاکسی اینترنتی ناچار است از کسی کمک بخواهد، یا سالمندی که از ترس اشتباه کردن سراغ خدمات بانکی آنلاین نمی‌رود، ممکن است کم‌کم بخشی از استقلال خود را از دست بدهد.

 ما معمولاً وقتی از سواد رسانه‌ای حرف می‌زنیم، ذهنمان به سمت کودکان و نوجوانان می‌رود؛ اینکه چطور اخبار جعلی را تشخیص دهند، در دام شایعات نیفتند، حریم خصوصی‌شان را حفظ کنند و استفاده مسئولانه‌تری از شبکه‌های اجتماعی داشته باشند. همه اینها ضروری است، اما آیا سواد رسانه‌ای فقط مسأله نسل جوان است؟ آیا پدر و مادرهای ما هم نباید یاد بگیرند چطور در فضای دیجیتال با اطمینان بیشتری زندگی کنند، اطلاعات شخصی‌شان را حفظ کنند، پیام‌های مشکوک را بشناسند و فریب لینک‌ها و تماس‌های جعلی را نخورند؟

 به گمانم یکی از اشتباه‌های ما این است که گاهی فناوری را مسأله‌ای مربوط … …